🇳🇱 Maastricht – Utrecht

In de trein was het niet veel koeler. Raampjes die slecht opengingen bevorderden het comfort ook niet bepaald. Alleen de conducteurs waren nog vrij vrolijk. Maar wat wil je ook, als je op kosten van de baas onbeperkt Spa mag afhalen. Het wat oudere echtpaar aan de andere kant van het gangpad was ook niet weg te krijgen. De man van het stelletje had de mobiele telefoon van zijn vrouw gepakt. Blijkbaar was er gebeld, en had men het nuttig gevonden om de telefoon te beantwoorden. Luid schreeuwend antwoordde de man, alsof hij niet wist dat een mobiele telefoon via zendmasten gaat. Zijn vrouw begreep het toestel ook niet, en gilde zowaar nog harder in het ding. Gelukkig waren de gesprekken uiterst kort, en keerde de rust vrij snel terug.

Totdat een aantal stations verder twee breezermeisjes instapten. Vrij luidruchtig tuig. Ze praatten over alles wat in hun leefwereld belangrijk was. Voornamelijk de uiterlijke verzorging en de prijzen van lelijke kleding kwamen aan de orde. Na een tijdje vonden ze dat ze op deze manier niet genoeg reizigers irriteerden. Hun tweede irritatieoffensief bleek echter wel te werken. Een diskman met boxjes verscheen ten tonele. De zogenaamde muziek die uit het ding kwam, was voor velen de spreekwoordelijke druppel. Opmerkingen vlogen over en weer, maar de breezers trokken zich er niks van aan. Totdat de conducteurs terugkwamen.

Laf als ze waren, draaiden ze de volumeknop naar nul, en keuvelden ze, hetzij zachter, verder over hun belevingswereld. Vooral de verontwaardiging over het feit dat wij hun muziek niet mooi vonden was groot. Juist deze actie van de twee zorgde voor een golf aan reacties. Het kwam erop neer dat iedereen het erg laf vond van de meiden dat ze de “muziek” niet aan durfden te laten terwijl hun kaartjes geknipt werden. Asociaal vonden de meiden dat van ons, en zodoende vierde het sarcasme aan onze zijde hoogtij. Het werkte wel, hoewel wij ook de irritatiegrens van de coupé bereikten, slaagden we er we in de muziek weg te krijgen. En enkele stations verder zelfs de breezers. De treinreis kon weer rustig voortgezet worden en de oude man kon in alle rust weer schreeuwen in zijn telefoon.

In Utrecht eindigde de vakantie van 2006, compleet met bagage en geïmporteerde Kirsi Siirup.

🇩🇪 Berlijn – Maastricht

In de terminal worden we vastgeklampt door een gehaaste Italiaan die koste wat het kost ons bagagekarretje wil hebben. Ik probeer hem nog uit te leggen dat er een munt van 1 kroon in zit, omgerekend ongeveer €0,06, maar dat weerhoudt hem er niet van om €2 in mijn hand te drukken en het karretje mee te nemen. Gelukkig zonder onze bagage, waardoor het uiteindelijk nog een best goede deal is.

Het inchecken verloopt iets minder vlekkeloos dan bij onze eerste vlucht. De douaniers kijken extra streng onze bagage na. Aangezien we net een internationale vlucht achter de rug hebben en niks in onze handbagage hebben gestopt, lijkt dit een formaliteit. Maar niets is minder waar; de ballenpomp wordt voor steekwapen aangezien. Uiteindelijk weten we de beste man te overreden en beloven we het nooit meer te doen. We hebben onze laatste vlucht gehaald.

Niet veel later landen we in Aachen en rest ons nog een busrit in een bloedhete bus naar Maastricht waar we de trein naar Utrecht zouden pakken.

🇪🇪 Tallinn – Berlijn

Na een geslaagde vakantie in Estland pakken we uiteindelijk het vliegtuig weer terug naar huis. Althans, naar Berlijn. Ook onze terugreis is in twee delen geknipt, omdat dat meer dan €500 scheelde.

De incheck verloopt voorspoedig, zodoende zitten we vrij snel in het vliegtuig en laten we het extreem warme Tallinn achter ons.
Niet veel later landen we in Berlijn. De klap is enorm als we uit het vliegtuig stappen. De gevoelstemperatuur is bijna twee keer de temperatuur in het vliegtuig. Berlijn gaat gebukt onder een enorme hittegolf. Maar we hebben toch wat tijd te overbruggen in de stad, en kunnen nu eindelijk alle dingen zien, die we op onze heenreis niet konden zien in het donker, of gewoonweg niet konden vinden.

We wandelen Unter den Linden, bezoeken de Brandenburger Tor en zien de Rijksdag, waar we eerder nog op de trappen hebben geslapen. Verder zien we de naweeën van het in Duitsland georganiseerde WK voetbal. Ook zien we kans om het Olympisch Stadion te bezoeken.

Maar de hitte speelt ons parten en we besluiten ondergronds te gaan. In de metro naar het vliegveld worden we nog vreemd aangekeken en zelfs uitgescholden. Het deert ons niet veel en bij de aankomst bij het vliegveld besluiten we in de ondergrondse tunnel te hangen. Voor de zekerheid pakken we alvast een bagagekarretje en wachten we de tijd af in de tunnel.

Na een tijdje hebben we weer genoeg energie om wat de ondernemen. Veel is er niet te doen, dus pakken we onze voetbal, en besluiten we te voetballen. Helaas is de tunnel er niet op ingericht en is ook het meubilair niet van stadionkwaliteit. Na een zacht tikje van de bal stort er een complete lampenkamp naar beneden. Voor ons het signaal om de terminal in te gaan.

🇪🇪 Pärnu

Met ons fietsavontuur nog vers in het geheugen, trekken we enkele dagen later weer zuidwaarts. Niet op de fiets, maar met de trein. Op Baltijaam stappen we in een willekeurige binnenlandse trein. Het blijkt de trein naar Pärnu te zijn.

We nemen plaats op de houten bankjes en wachten tot de conductrice ons een kaartje komt verkopen. Na een behoorlijke tijd stapt ze ietwat wankel het treinstel binnen en begint een warrig verhaal in het Engels. Uiteindelijk kopen we een enkele reis naar Pärnu.

Na tal van stops midden in de bossen, waar op loopafstand dorpen bleken te liggen, arriveren we 2 uur en driekwartier later in Pärnu. De trein terug zou al gauw vertrekken, maar dat vinden we zonde van deze lange reis. We gaan eerst de stad in.

Na een korte wandeling door de stad keren we terug naar het treinstation. Daar blijkt, tot onze grote schrik, dat de trein die we hebben zien vertrekken ook de laatste trein van de dag is geweest. Er ontstaat bijna paniek, totdat we ons de talloze hotels herinneren. De stad zit er vol mee doordat in de zomervakantie veel Finnen de oversteek wagen en daar verblijven. Helaas zijn de prijzen ook aangepast aan de Finse budgetten en zit er niets anders op dan alternatief vervoer zoeken.

Het busstation lijkt een goede optie. Het verkooppunt is inmiddels gesloten, maar bij de chauffeur is ook een plaatsbewijs te koop. Er staan veel mensen te wachten op de bus naar Tallinn, maar niemand lijkt precies te weten hoe laat deze komt en of deze überhaupt wel komt. De uren verstrijken en een deel van de groep luidt de nacht in door nog snel wat liters bier en wodka te halen.
Pas rond 5 uur in de ochtend verschijnt er een bus. De chauffeur wisselt nog snel met zijn collega, die zo te ruiken zijn roes heeft uitgeslapen. Onderweg naar Tallinn worden we getrakteerd op een prachtige zonsopkomst. Binnen anderhalf uur zijn we terug in het hostel, dat is een uur en een kwartier sneller dan met de trein.

🇪🇪 Haapsalu 2

De tweede dag Haapsalu begon erg vroeg. Nog voor dag en dauw was een taxirit naar het busstation geregeld, om daar op tijd de bus terug naar Haapsalu te nemen. Later op de dag kon niet. Ten eerste omdat de bus bloedheet zou zijn, ten tweede omdat de fietsen diezelfde dag nog ingeleverd moesten worden bij de velopood in Tallinn. Enige haast was geboden, ook al mogen de bussen in Estland niet harder dan 60 kilometer per uur.

Nog redelijk snel bevonden wij ons in Haapsalu. De vriendelijke chauffeur, die ons nog stiekem studentenkorting gaf, bleek ook de rit terug te rijden. Reden te meer om direct te vragen of het mogelijk was de fietsen in te laden. Zijn gebrekkige Engels hielp daar niet bij. Uiteindelijk belde de man zijn dochter, die nog enige talenkennis had, om haar te laten werken als tolk. Voor 100 kroon in totaal mochten de fietsen uiteindelijk mee terug. Niet dat de busmaatschappij daar ooit iets van terugziet, het geld verdween in eigen zak.

Doordat de bus niet direct terugreed, bleef er nog net genoeg tijd over om Haapsalu nader te bekijken, voor zover dat mogelijk is in minder dan een half uur. Traditionele huisjes in de omgeving van het verlaten station. Naast het station bleek ook een circus te staan. Gelukkig tijdelijk, circussen zijn niet mijn ding. Net als de Säästu Market, die we ook de tweede dag bezochten. Puur voor het drinken; de busrit zou een warme worden.

De bus, die in hoogtijdagen nog dienst deed in Nederland, getuige de Nederlandse teksten op de informatieborden, bleek niet al te goed onderhouden te zijn. De airco kwam niet verder dan windkracht 0, en als je pech had; kwam de lucht uit het lampje. De noodluiken hebben we maar dichtgelaten, we waren al dolblij dat we mee terug mochten met de fietsen. De vreugd was helemaal compleet toen we nog redelijk bijtijds arriveerden in Tallinn.

🇪🇪 Haapsalu 1

Geheel tegen de verwachting in, bleek Haapsalu nog een best leuk stadje te zijn. Zeker als je de ervaringen in de lokale Lidl (Säästu Market) even opzij zet in de beoordeling. Daar werd je geconfronteerd met bejaarden en chagrijnige caissières. Zij kunnen een voorbeeld nemen aan hun collega’s bij de Selver in Mustakivi, maar ach; elke caissière moet dat maar doen.

Na een stevige maaltijd moest er nog een manier gevonden worden om terug te komen naar Tallinn. Per fiets leek geen goed idee, omdat je nooit voor het “donker” terug zou zijn. Daarnaast is ’s avonds fietsen langs een onverlichte snelweg verre van veilig. De trein was een beter idee.

Helaas bleek het station jaren geleden gesloten te zijn en was het inmiddels omgebouwd tot monument. Binnen kon je nog net wel naar het toilet, maar veel verder dan dat kwam je niet. Een enorm tabel was aan de muur bevestigd, met daarop een lijst vertrektijden. Pas in Berlijn werd duidelijk dat het niet ging om tijden voor de trein, maar voor de bus. Het oude treinstation deed nu dienst als busstationsgebouw. De verwarde man, die naar ons idee op een trein stond te wachten, bleek gelijk te hebben.

Wonderbaarlijk genoeg stond er voor het stationsgebouw een bus klaar die richting Tallinn ging. Voor slechts 80 kroon per persoon bracht de bus je terug naar de hoofdstad. Met de bus ontstond wel een ander probleem; de fietsen. Volgens de chauffeur was één fiets geen probleem, maar meerdere zouden te veel ruimte innemen. Een stenen lantaarnpaal bood uitkomst, en niet veel later waren we terug in Tallinn.

🇪🇪 Tallinn – Haapsalu

Na twee stranddagen volgde een fietsdag. De avond dat A. onze kamer bezette maakten we nog de grappige opmerking dat we wel een keer naar Haapsalu zouden fietsen. Drie dagen na dat bezoek waren we daadwerkelijk onderweg naar het voor ons onbekende plaatsje.

Het was ook een van de zonnigste dagen van de complete vakantie. Door een relatief straffe (tegen)wind was er nog enigszins verkoeling. Veel drinken was de sleutel tot een gezonde fietstocht. Bijna elk tankstation dat we tegenkwamen konden we verblijden met een bezoek; het kostte immers toch niet gigantisch veel. De kleinste tankstations, van de keten Hermeliin, bleken het goedkoopst, en wellicht ook het gevaarlijkst, gezien de opslagtanks boven de grond. Een bouwmethode die veel kleine tankstations hanteren.

De tocht naar Haapsalu voerde ons langs voornamelijk de snelwegen richting het westen van het land. Zo nu en dan dus een Hermeliin, een Statoil, een van de grootste ketens in Estland, hoefde je hier niet te zoeken. Ook in de wegen zat niet veel afwisseling. Om de zoveel kilometer volgde een afslag, naar een dorp met niet meer dan 50 inwoners. Tegenover elke afslag stond een bord, met daarop de afstand naar Tallinn en Haapsalu, op de welbekende t-splitsing.

Langs de weg was niet veel bijzonders te zien. Een molen zonder wieken, met daaromheen een agrarisch bedrijf. Achter een bushalte stond een koe. Tijdens de laatste 30 kilometer scheerde een ooievaar zeer laag over de weg. Het beest bleek zijn nest op een paal langs de weg gebouwd te hebben. Volgens de vele reisgidsen is de hoeveelheid ooievaars typerend voor Estland. Alleen hadden wij ze tot dan toe niet gezien. Zowel binnen als buiten de stad. De vogels poseerden nog even voor de camera, zodat wij de laatste kilometers naar Haapsalu zouden kunnen volmaken.

🇪🇪 Tallinn 8

Met de kater van de Fellini togen we de dag na Õllesummer naar Pirita-rand. Het strand. Een kort fietstochtje met een mooie afdaling, waar je als fietser al snel de limiet van 30 km/h overschrijdt en daardoor harder gaat dan menig automobilist. Een fietstocht die ons o.a. voerde langs de talloze speelplaatsen die de wijk kent. Wanneer de ene versleten is, bouwt men er gewoon een nieuwe langs. Opknappen is overbodig.

Een stuk verder is een motorcrossbaan te vinden met meer dan 30 startplaatsen. Blijkbaar een vaak gebruikt circuit, gezien de faciliteiten eromheen. Compleet met vlaggenmasten, geverfde startplaatsen en zelfs een monument in de berm. Na de motorcrossbaan is een sportcentrum te vinden. Het vervallen complex; genaamd Pirita Spordikeskus, ligt goed verscholen tussen de bomen van het bos. Hoe groot het geheel is, en wat het zoal herbergt, werd enkele dagen pas goed zichtbaar.

De fietstocht naar het strand eindigt, logischerwijs, bij het strand in Pirita; nét buiten Tallinn. Een niet al te groot strand met niet al te veel mensen, maar net wel genoeg om het nieuw uitgevonden spel; de “victimiser” te proberen. Met een kleine harde bal over en weer gooien, het liefst met een stuiter op het water en nog liever met een stuiter op een golf. Door deze stuiters vliegt de bal soms vreemde kanten op; veelal tegen mensen. Mensen die vervolgens een tirade in het Estisch of Russisch beginnen.

Het spel heeft menig baduurtjes gevuld. Ook op het strand bleek het spel goed te werken, al begonnen sommige mensen uit voorzorg met een tirade, waardoor het voor ons veiliger was om steeds een stuk op te schuiven. Na dat 3 keer gedaan te hebben, hield het strand bij wijze van spreken op en keerden we terug naar de handdoeken.

🇪🇪 Tallinn 7

Zondag 9 juli 2006 begon laat; zeer laat. Het voorval met A. had onze bedtijd enorm verlaat; dus sliepen we uit. De volgende ochtend werd pas duidelijk welke schade onze gast had veroorzaakt. Bijna de hele voorkamer plakte en twee flessen met drinken waren geschonden. Opmerkelijk genoeg had hij onze fles wodka (viin) ongemoeid gelaten. Ander bijkomstig voordeel was dat hij zijn glas had laten staan. Na drie keer afwassen, met afwasmiddel en afwasborstel, plakte het glas minder. Kamer 1 miste nu een glas, waarvoor ze moesten betalen, wij hadden er een glas bij; gratis.

Na het ontbijt, wat meer weg had van een lunch, volgde nog een korte fietstocht. Niet al te lang, want ’s avonds zou er nog een bezoek volgen aan een van de grootste festivals van Estland; Õllesummer. Vrij vertaald; het bierzomerfestival.

En inderdaad, het bier vloeide rijkelijk. Voor de niet-bierdrinkers was er appelcider of water. Ik hield het bij de cideroptie en vermaakte me prima. Het plan was om op het terrein de finale van het WK voetbal te kijken. De tent waarin dat zou gebeuren werd nog bezet door een menigte die speciaal was komen kijken naar een van Estlands grootste en bekendste bands; Meie Mees. Buiten Estland totaal onbekend. De band zong de minuten tot aan de aftrap vol met Estische covers van internationale “hits”.

Tijdens de eerste pauze in de wedstrijd volgde er een professionele analyse. Althans, ik ging daarvan uit omdat de man die dat deed eerder nog op de nationale tv was verschenen om daar zijn zegje te doen. Na wat foto’s gemaakt te hebben van deze bekende Est (en een opname verstoord te hebben door het geflits ín de camera) werd er nog een bal geveild. Het was een voortzetting van de veiling die vóór de wedstrijd al begonnen was. Bedragen boven de 1500 kroon waren geen uitzondering.

Na de wedstrijd, die overigens aardig verlengd was, bleek dat Italië gewonnen had. Reden voor een drankje in de oude binnenstad (vanalinn). Onderweg daar naartoe versperde een groepje Italianen druktoeterend de weg. Blijkbaar de complete Italiaanse gemeenschap in Estland. Dat bleek een illusie, want het drankje dronken we in Fellini. Een Italiaans restaurant/café aan het stadhuisplein. Een dure locatie, op alle manieren; en verre van professioneel.

Het gratis drankje ging nog wel, qua smaak had ik het als eigenaar niet eens aangedurfd om daar mensen voor te laten betalen. De rest van de drankjes, ook al waren het halve liter glazen, waren ronduit duur. Blijkbaar om het gratis drankje te compenseren. Gezien de temperatuur is enige snelheid wel geboden, maar 15 minuten wachten op alle drankjes is daar meer regel dan uitzondering.

De tweede en laatste ronde drankjes, tegen sluitingstijd aan, nam nog meer tijd in beslag. Vanwege de hitte had ik een ijsthee besteld. Het makkelijkste drankje duurde het langst. Na een toiletbezoek, en wat foto’s gemaakt te hebben van het designinterieur, kwam de dame onze drankjes brengen. Mijn ijsthee zag er nogal onwerkelijk uit en het glas was nog warm. Het kwartje viel; mijn ijsthee (jäätee) was niets meer dan warme thee met suiker en ijsblokjes. De rekening was choquerend hoog, zeker vergeleken bij Õllesummer…

🇪🇪 Tallinn 6

De nationale tv zond het wereldkampioenschap voetbal uit. Voor A. was dat de aanleiding om te melden dat het Estisch maar een rare taal was. A. zag het als iets dat opgelegd werd. Met Russisch kom je ook al een heel eind, daar had hij wel gelijk in. Hij maakte zich ook druk om het feit dat iedereen je steevast in het Estisch bleef antwoorden, ook al vroeg je iets in het Russisch. Waarschijnlijk komt A. dan nooit in de Selver, want als het Estisch even lastig wordt, schakel je gewoon over naar het Russisch. Beide caissières hebben het nooit een probleem gevonden, en ik heb hen nooit een probleem gevonden.

Kort daarna kwam een vechtpartij ter sprake waarbij A. betrokken was. Het groepje waarin hij liep werd aangevallen en het kwam tot een ordinaire knokpartij. Het verhaal moest het verschil tussen Russen en Esten laten zien. Wanneer het tot vechten komt, zullen bevriende Russen je altijd helpen; Esten kiezen het hazenpad. Meer inhoud zat niet in het verhaal. A. bleef overigens niet ongedeerd, een ziekenhuisbehandeling was noodzakelijk. Dus ook al ben je met meer, het is niet een garantie dat je er ongeschonden uitkomt.

Vervolgens bracht hij een Russische traditie ter sprake. Het schijnt zeer gebruikelijk te zijn dat twee mannen het tegen elkaar opnemen om te strijden om de titel “koning”; of iets dat daarop lijkt. Beide mannen drinken, voornamelijk wodka, totdat ze niet meer kunnen. Na afloop moeten ze met elkaar op de vuist. Degene die het langst blijft staan is de koning van de avond. Niet dat de meeste winnaars het zich de volgende ochtend nog kunnen herinneren, maar het is een leuk tijdverdrijf.

Omdat A. graag wilde roken, hebben we hem verbannen naar het balkon. Een wandeltocht door de ruïnes van de slaapkamer, voerde hem langs onze magnetron. A. sloeg er geen acht op, dus moest hij wel zeer aangeschoten zijn. Ook de fles spiritus op de vensterbank en de dampende barbecue op het balkon, trokken zijn aandacht ook niet. Ondertussen dronk A. door, en werden de verhalen openhartiger.

Zo was zijn vrouw in verwachting. Verbazing alom, want tot dan toe hadden we geen aanwijzingen dat hij getrouwd was. Het verhaal kreeg spoedig vorm, ook al werden de flarden steeds onsamenhangender. Veel meer dan dat hij in Haapsalu in een 1-kamerappartement woonde en een auto bezat, kregen we niet te weten. De nacht vorderde, A’s glas ook. Het laatste (en interessantste) verhaal dat hij nog redelijk kon vertellen, ging over zijn broertje.

Het was alweer een tijd geleden dat een drugsdealer iets probeerde te verkopen aan zijn veel jongere broertje. De deal ging niet door, maar A. pikte de poging niet, en spoorde het rapaille op. Zelf actie ondernemen was te gevaarlijk, dus schakelde A. een “mannetje” in. Het “mannetje”, vond de dealer zeer gemakkelijk en legde hem om. Een heuse huurmoord… Zelfs na dit verhaal zagen we geen aanleiding om A. de deur uit te werken. Overigens begon de tijd te dringen; het was immers al 2 uur geweest, en A. moest vroeg op.

Gelukkig zag hij zelf ook in dat het al laat was, en verkaste naar zijn, zogenaamd slapende kamergenoot. Een kamergenoot die kort na het vertrek van A. uit de gang, klaarblijkelijk klaarwakker, continue televisie heeft gekeken…