Verenigd Koninkrijk 2008


De zomervakantie van 2008 was er wederom een om niet te vergeten. De schade bleef dat jaar beperkt tot twee pinautomaten, een toilet, zeven hotelkamers en één konijn. Daarnaast werden er 779 foto’s geschoten in de 11 dagen die we op vakantie waren, en dat alles op slechts 16 Vartabatterijen; gekocht bij de Spar.

Dit reisverslag is destijds op mijn oude weblog verschenen, maar verdient ook hier een plekje. Klik hier om het verslag van destijds terug te lezen.

🇬🇧 Dover


De laatste rit door Engeland ging van Canterbury naar Dover, waar rond 22:00uur lokale tijd onze boot zou vertrekken. Doordat we al rond 18:00uur in Dover arriveerden kregen we nog de gelegenheid om een van de drukkere havensteden van Engeland beter te bekijken. Het was geen bruisende stad.

Vanaf de kade heb je een goed uitzicht en een duidelijk overzicht van de enorme drukte die het stadje dagelijks te verwerken krijgt. Boten meren af en aan, en duizenden mensen gaan Engeland in of uit. Dat Dover klaarblijkelijk nog een dorpse gemeenschap is, blijkt uit de vele herinneringsplaquettes die op de bankjes zijn aangebracht.

Uiteraard mag een standbeeld van de lokale held Matthew Webb, die op 24 en 25 augustus 1875 van Dover naar Calais zwom, niet ontbreken. Tekenend voor Dover is dat zelfs deze nationale held geen band had met Dover, behalve dat het een beginstation was voor zijn reis, zoals voor vele toeristen en inwoners tegenwoordig.

Aangezien er in Dover niet heel veel te zien was, besloten we alvast in te checken. Na eerst de Franse en vervolgens de Britse douane gepasseerd te hebben, volgde een circuit waar de Formule 1 zich waarschijnlijk niet aan durft te wagen. Vervolgens bij het daadwerkelijke inchecken biedt de dame in het wachthuisje ons een plek op een boot eerder aan. In plaats van 22:00uur varen we ineens om 20:00uur. Helemaal gratis zelfs; een aanbod dat je niet kan afslaan.

Na een weinig stormachtige overtocht begint een lange rit van Duinkerken in Frankrijk naar Utrecht in Nederland. Diverse wegmisbruikers passeren ons, al dan niet met groot licht en 200 km/h. Opvallend is dat het juist de Nederlandse kentekens zijn die het snelst uit het zicht zijn. De enige tussenstop vond plaats in Belgie, waar een tijdelijk tankstation met scheefstaande, uiterst smerige toiletten stond. Even tegen 02:00uur Nederlandse tijd kwam er een eind aan een rondreis door Wales.

🇬🇧 Canterbury 4


De gotische kathedraal kent een lange geschiedenis die terug is te leiden tot het jaar 597. In dat jaar stuurde paus Gregorius een gezant naar Engeland om daar het christelijke geloof te brengen. St. Augustinus stichtte vervolgens een kerk en werd uiteindelijk in 602 zelf aartsbisschop. Niet veel later stichtte St. Augustinus nog een klooster buiten de stadsmuren van Canterbury ter ere van St. Peter en St. Paul. Na zijn dood werd deze abdij weer aan hemzelf opgedragen.

In de jaren die volgden, werd de kathedraal meerdere malen aangepast aan de wensen van de dienstdoende aartsbisschoppen. Zo liet aartsbisschop Cuthbert een mausoleum bijbouwen en liet aartsbisschop Oda het middenschip van de kathedraal verlengen. Aan het eind van de 10e eeuw werd wederom een klooster onder toezicht van de kerk bijgebouwd. Gedurende de aanval van de Denen, rond 1011, raakte de kathedraal zwaar beschadigd. Dit weerhield de aartsbischoppen Lyfing en Aethelnoth er niet van om een westelijk deel aan de kathedraal toe te voegen, ter ere van Maria.

Niet veel later, toen in 1070 de eerste Noorman aartsbisschop van Canterbury werd, begon het herstel van de kathedraal, die nog steeds op sommige punten zwaar beschadigd was. Aartsbisschop Lanfranc liet vrijwel de hele kathedraal herbouwen op een ontwerp dat gebaseerd was op het klooster van St. Etienne, gelegen in het Franse Caen. De crypte, die de grootste van zijn soort is in heel het Verenigd Koninkrijk, werd in opdracht van aartsbisschop St. Anselm aangelegd. Ook zorgde hij ervoor dat het klooster nieuw leven werd ingeblazen.

De gotische uitstraling die de kathedraal tegenwoordig heeft, werd aangebracht in opdracht van Thomas Chillenden. Hij zorgde ervoor dat het middenschip in de zogenaamd Engels Gothische stijl werd. Op de toren die onder leiding van Lanfranc gebouwd werd, liet Chillenden alles in tact. De herbouw van de toren startte 50 jaar na de sloop ervan, in 1490. Pas in 1510 werd de nieuwe toren opgeleverd, die in lengte ruim 90 meter hoog is. Meer veranderingen vonden plaats in 1539 toen vrijwel alle kloosters in Engeland verplicht hun deuren moesten sluiten.

Een aantal eeuwen later paste men de kathedraal op nog wat punten aan. De westelijke toren, gebouwd ten tijde van de Noormannen, werd vervangen door nieuwe toren doordat de constructie ondeugdelijk bleek te zijn. De sloop vond plaats in de 18e eeuw. In 1830 werd de nieuwe toren gebouwd, die bijna identiek is aan de oostelijke toren. Een ander herstel vond plaats bij de ruines van de slaapzalen van de monniken, welke ernstig in verval geraakt waren. Men besloot op die plekken een neo-gotische bibliotheek en een archief te bouwen. Uiteindelijk werd ook dit gebouw vernietigd, door een bom die tijdens de Tweede Wereldoorlog in feite gericht was op de kathedraal, maar deze slechts enkele honderden meters miste. Jaren later is het gebouw alsnog herbouwd.

Op dit moment vindt een grootschalige restauratie plaats van de kathedraal, die rond de £50 miljoen zal gaan kosten. Met de meest grote precisie wordt alles zo goed mogelijk nagebootst. Zo worden de stenen die aan vervanging toe zijn uit het Franse Caen gehaald, omdat daar de originele stenen vandaan komen.

🇬🇧 Canterbury 3


Canterbury was bij ons niet alleen bekend om de kathedraal, die maar net de Tweede Wereldoorlog overleefde, maar nog meer omdat onze werkweek van school in 2003 hier pas echt begon. Juist nu werd duidelijk dat we destijds bar weinig van de stad gezien hadden. Zo hebben we de lokale bibliotheek, dat tevens dienst doet als museum, nooit gezien. Een gebouw dat van buiten waarschijnlijk een interessantere aanblik heeft dan van binnen. Ook de Chaucer Shop en de talloze kleine winkeltjes met gotische sieraden maakten geen deel uit van de toer.

Een andere stop in Canterbury is het kasteel dat aan de oostelijke rand van de oude stad en niet ver van de kathedraal staat. Het kasteel is rond 1066 gebouwd toen de Noormannen Engeland binnentrokken. De bouwstijl is een die voornamelijk in die tijd gebruikt werd door de Noormannen. Er werd een kunstmatige heuvel gevormd, en daarop werd het kasteel veelal van hout gebouwd. Ook een deel van Cardiff Castle is op deze wijze gebouwd. Canterbury Castle werd in steen gebouwd.

Na een rondje over de nabijgelegen begraafplaats en door de stad gebanjerd te hebben, en de grote groepen toeristen ontweken te hebben, sloten we de dag af door nog éénmaal Canterbury Cathedral te bezoeken. Ons laatste bezoek aan Canterbury vond plaats in mei 2003. Destijds met een touringcar vol scholieren van College Blaucapel, waar we toen nog deel van uit maakten. Het tweede bezoek was iets gestroomlijnder en minder gejaagd.

Hoewel het mogelijk bleek te zijn om de kathedraal stiekem te bezoeken via de souvenirshop, wilden we toch een steentje bijdragen aan de grootschalige restauratie van een van de belangrijkste en beroemdste gebouwen van de Anglicaanse kerk.

🇬🇧 Canterbury 2


Het eten bij de Little Chef beviel zo goed, dat we er de dag erna besloten te ontbijten. Dat was niet zo heel moeilijk, aangezien het restaurant pal naast het hotel stond. Met de snelle service en goede kwaliteit in ons achterhoofd besloten wij het ontbijt te bestellen, dat we de dag ervoor al op de menukaart hadden gespot. Vervolgens wilden we nog wel een toetje, maar dat was voor later zorg.

Het bestellen van het ontbijt ging razendsnel, de bereiding echter niet. De kok, die in de open keuken best veel deed, behalve koken, was met recht een kleine chef. Naar mijn mening was hij echt niet ouder dan 14 jaar. Ondertussen had Tina de serveerster de menukaart meegejat zodat de enige interessante lectuur van een andere tafel geplukt moest worden.

Dat de kok geen idee had wat hij moest doen, werd duidelijk bij mijn American Breakfast dat ik uitgekozen had. Twee pannenkoeken gedrenkt in pecansiroop, een aantal stukjes bacon en een scrambled egg zouden op mijn bord moeten liggen. Uiteindelijk kreeg ik de maaltijd, met uitzondering van een warm “scrambled” ei, warme pannenkoeken en de pecansiroop. Ik wist niet of ik de kip of de kok de schuld moest geven. Ruim een kwartier later waren beiden ontbijtmaaltijden compleet, ware het niet dat de helft al redelijk koud was. Ondertussen had Tina de serveerster onze van een andere tafel gepakte menukaart weer meegenomen.

De derde menukaart kwam van de tafel achter ons, want we wilden ons beraden over het te nemen toetje. Uiteindelijk werd ’t het meest simpele gerecht dat er mogelijk was. Een wafel met vanille-ijs en pecansiroop. Tina nam de bestelling op, en bleef gedurende een kwartier weg. In die tijd groeide de hoop op; of verse warme wafels, of versgeperste pecansiroop, of zelf gemaakt ijs. Of misschien wel alle drie! Toen Tina terugkeerde, was het meest waarschijnlijke dat ze de bestelling doodleuk vergeten was.

Na deze stressvolle momenten voor het personeel, want twee klanten waren al ontevreden weggelopen en er zat immers nog een gezin met kinderen die sowieso problemen opleverden, brak een nog spannender moment aan… Zouden we genoeg geld hebben. Eerlijk is eerlijk, toen we binnenkwamen wisten we van te voren dat het niet genoeg was. De vrolijke kassahulp hintte nog naar de pinautomaat even verderop. Wij wisten beter, die deed het niet. Helaas werkte de pinautomaat in de winkel zelf wel, en was tot groot ongeloof ook het salaris van de miskleun in de keuken veiliggesteld.

🇬🇧 Canterbury 1


Inmiddels naderde het einde van de vakantie. Nog éénmaal pinnen was noodzakelijk. Helaas was gebleken dat het niet vanzelfsprekend is dat je overal geld uit de muur kan halen. Diverse keren besloot de automaat op het laatste moment toch geen geld uit te geven, een andere keer bleek de machine leeg te zijn. Dit tot grote woede van een jongen achter mij, die het geld misschien nog wel harder nodig had dan ikzelf. Nabij Manchester bleek het gelukkig geen probleem te zijn.

In eerste instantie zouden we niet in Manchester ontbijten, maar in een wegrestaurant. De dag ervoor kwamen we terecht in een klein paradijsje langs de weg, een WelcomeBreak. Een keten met zowel een BurgerKing als een KFC in één gebouw. En alsof dat nog niet genoeg was; toiletten, WHSmith en een eigen restaurantketen. We probeerden het ontbijt te combineren met de reis richting het zuiden, zodoende kwamen we in een WelcomeBreak even buiten Keele.

Na een vorstelijk duur ontbijt, en dit was geheel het oordeel van de caissière, troffen we in het gebouw ook een hotel aan. Dit zou helemaal ideaal zijn, we hadden immers nog één nacht te overbruggen. De tweede nacht zouden we aan boord van zowel een boot als een auto zitten. De dienstdoende goth, die in principe niet eens aanwezig was de eerste minuten, wist ons te vertellen dat we het ergens anders moesten proberen. Ze adviseerde ons een folder mee te nemen, en daar uit wat hotels te kiezen die we zouden kunnen bellen.

Na een rondje afwijzingen kwamen we terecht bij twee hotels in de buurt van Canterbury, één in Whitstable en één in Dunkirk. Een mooie locatie, hoe dan ook dichtbij Dover en hartstikke mooi om te bezoeken. Ruim 5 jaar geleden waren we er ook al, toen tijdens een werkweek van College Blaucapel. Het hotel in Dunkirk had nog wel ruimte, als we er binnen een uurtje zouden zijn. Helaas speelde het Britse wegwijzer systeem ons weer parten, en kwamen we uit in Whitstable, alwaar wederom een goth ons nee moest verkopen. Ik zag dat ze het er moeilijk mee had…

Na gegeten te hebben bij Little Chef, een wegrestaurant dat erg veel weg heeft van Der Waffle Haus uit Dead Like Me, kwamen we uiteindelijk toch nog in Dunkirk aan, waar er nog net een kamer vrij was. Het was meteen de grootste kamer die we ooit gehad hadden met een enorm bed, een mooie bank, een tafel, ruime badkamer, zeven lichtknopjes en één sprinkhaan, die we verstopt hebben voor de volgende bezoekers.

🇬🇧 Manchester 2


Na de eerste ronde, moest ik toch echt naar het toilet. In gestrekte draf sprintte ik richting de gang waar ook de keuken zich bevond. Onderweg kwam ik nog een man met een keu tegen die de keuken binnenging, zo gek is het dus niet wanneer je de keuken bezoekt. Op mijn terugweg door de lange gang, kreeg ik zicht op de tafel waar ik tot zoeven aan zat. Zat, want dezelfde warrige ober had besloten om mijn stoel mee te nemen, en bij een lege tafel te zetten. Ik was enorm verbijsterd.

Inmiddels vulde het restaurant zich met de meest vreemde mensen, die zich, dankzij het rookverbod, voornamelijk bij de ingang ophielden. De jongedame die bij binnenkomst een blik bier wegwerkte, stond 5 minuten later doodleuk een pint weg te werken, terwijl ze in haar andere hand een WKD had. Dat is een populaire naam voor een waarschijnlijk niet zo populair mixdrankje, dat op zich best blauw en lekker is.

Manchester kent ook een heus Hard Rock Café. Een bezienswaardigheid waar we eerder in de middag al een drankje gedronken hadden op het terras. Halverwege werden we nog aangesproken door een ober, die vriendelijk doch dwingend eiste dat we onze drankjes uit onze glazen in plastic bekers zouden gieten. Zo’n maatregel mag er wat mij betreft wel in Nederland komen.

De avond brachten we er ook door, althans deels. Want ook een Hard Rock Café sluit net als alle andere cafés eerder dan in Nederland. In het café zaten tamelijk wat rockfiguren, daarbuiten stonden na sluitingstijd een hoop clubbezoekers die een kotsende man een van de hoogtepunten van de avond vonden. De toegesnelde toezichthouders, waarvan er eentje deels ondergekotst werd, lieten hem maar aan zijn lot over en ook de politie kon het weinig boeien of deze man ooit nog nuchter zou worden.

Opvallender was de kleine woordenwisseling die tussen een jongen en een meisje plaatsvond. Na wat duw- en trekwerk belandde het meisje nogal hard op de grond, volledig met haar hoofd tegen de straatstenen. De jongen bood vrijwel direct zijn excuses aan, maar eiste wel even dat ze zich niet zo moest aanstellen en op moest staan. Na een minuutje op de grond gelegen te hebben, stond ze uiteindelijk toch op, en leek alles weer koek en ei.

🇬🇧 Manchester 1


Manchester bleek een zeer goed alternatief te zijn; een mooie stad met redelijk wat mooie gebouwen. Het is vreemd dat Liverpool de titel cultuurhoofdstad mag dragen, als Manchester veel minder zichtbare verpaupering kent. Daarnaast is Manchester ook iets vriendelijker voor haar toeristen, door tenminste één bordje neer te zetten richting de plaatselijke VVV. Dat dat een speurtocht was, laten we buiten beschouwing. Evenals de dame die ons vroeg even te wachten op haar vervanging, omdat zij pauze moest houden, vervolgens terugkwam om te vertellen dat we maar weer in de rij moesten gaan staan omdat die vervanging niet op kwam dagen.

Uiteindelijk wisten ze toch nog een redelijk hotel voor ons te vinden, op loopafstand van de stad. De zeer krappe, doch kundig ingerichte badkamer was een feest om in om te kleden. De bedden die op houten planken met een kussentje leken, en dat later ook bleken te zijn, waren een iets minder groot feest. Een ander nieuw fenomeen was het inleveren van de sleutel wanneer je de stad in ging. Dat het sowieso een logische keuze was geweest om dat te doen, werd veroorzaakt door de sleutelhanger die even groot was als mijn paspoort.

Manchester kent een groot chique overdekt winkelcentrum met daarin een allerhande aan winkels die ruime openingstijden kennen. Dat de Aldi in Engeland een geheel ander imago heeft, blijkt uit de aanwezigheid ervan in het winkelcentrum. Een andere opvallende verschijning is de broodjeszaak die diverse tarieven hanteert. De goedkoopste bedrag betaal je als je een broodje koopt en meteen vertrekt. Bij die prijs komt gelijk een paar pence zodra je besluit om in de zaak te gaan zitten. Een zeer zorgwekkende ontwikkeling die we in Nederland hopelijk niet snel zullen tegenkomen.

Na een korte wandeling langs het reuzenrad van Manchester en andere bezienswaardigheden, was het tijd voor een plek om avondeten te vinden. Het foerageren eindigde bij de plaatselijke Chinees, die ook Mongoolse specialiteiten wist te serveren. Toegegeven, het uithangbord waarop stond dat je voor £5 onbeperkt Chinees zou kunnen eten was doorslaggevend. De warrige ober dekte de tafel, en regelde iets te drinken.

Aangezien dat wel even zou duren, besloot ik de wc op te zoeken. Meestal wordt dat wel goed aangegeven, hier helaas niet. De eerste deur die ik tegenkwam op mijn speurtocht bleek die van de keuken te zijn. Pijnlijke fout. De tweede deur was raak, tevens trof ik daar de meest rare mensen aan die ik deze vakantie gezien heb. Het was doodeng om daar nog langer te zijn. Teruggekomen bij mijn stoel, werd ik door de kok aangesproken; hij vertelde me waar ik het buffet kon vinden…

🇬🇧 Liverpool


De laatste dag in het gothichotel was er een om niet te vergeten. Rond de afgesproken tijd verschenen we voor ons ontbijt. Hopende dat de bloedworst niet mee zou doen, maar de rest wel tijdig geserveerd zou worden, wachtten we ons ontbijt af. Dat de schoonmaakster al begonnen was met stofzuigen namen we op de koop toe. De verveelde keukenhulp had blijkbaar geen zin in ons, en wimpelde ons af met een Engels ontbijt, zonder gebakken toast en helaas met bloedworst die daar liefkozend ‘black pudding’ genoemd wordt. Sowieso brak de gehele toast, en ook de koffie, thee en jam mochten niet mee doen deze ochtend.

Waar het uitchecken veelal de minst tijdrovende klus is van de hele hotel/hostel/motel-procedure, was dat in Marford wel anders. De verveelde keukenhulp had blijkbaar ook de taak om de waakhond uit te laten. Het beest was zowaar even groot als zijzelf. Het is dat het Verenigd Koninkrijk hondsdolvrij beweert te zijn, anders was het misschien wel een treffer geweest. Vervolgens wist het meisje me te vertellen dat ze alleen de sleutel wilde hebben. Mij lijkt me dat niet meer dan logisch, want wat zou ik nog meer in moeten leveren? Wellicht de ladingen gratis koffie en thee die we wederom mee hadden genomen.

Marford was de laatste dag in Wales, via diverse Engelse steden zouden we langzaamaan terugrijden richting Dover, om van daaruit weer richting Nederland terug te keren. Een mooie stad op de kaart was Liverpool. De stad, die dit jaar cultuurhoofdstad schijnt te zijn, laat qua bewegwijzering zeer te wensen over. Geen enkele verwijzing naar een informatiepunt is terug te vinden op de borden. Verder zijn de parkeerplaatsen ook onvindbaar, niet zozeer om dat ze niet op de borden staan, maar omdat je elke keer tijdens het volgen van die routes op hetzelfde punt uitkomt; namelijk waar je begonnen bent.

Na redelijk wat rondjes gaven we op, Liverpool is een mooie stad, maar net iets te ingewikkeld. Manchester zou een goed alternatief zijn.

🇬🇧 Chester 2


Op de Chester Racecourse worden sinds, hetzij met wat noodzakelijke onderbrekingen, 1539 paardenraces georganiseerd. In al die jaren zal het evenement even groot geweest zijn. Met uitzondering van het parcours zelf, is het hele terrein begeven van mensen. Zoals verwacht in Engeland zijn er meer gokstands aanwezig, dan fish ’n chips-kraampjes.

Dat iedereen het paardenrennen enorm serieus neemt, blijkt uit het feit dat mensen er een hele dagtocht van maken. Zoiets wat wij hier met 5 mei en Koninginnedag zien in grote parken, zoals mensen met hele picknicksets, zie je daar tijdens het paardenrennen. Zeer bijzonder om mee te maken. Ook de enorme rijen bij de diverse gokhuizen die goed vertegenwoordigd zijn, zijn hier ondenkbaar.

Evenals de gedrevenheid van het 13-jarig meisje dat mij vrijwel helemaal doofschreeuwde toen ‘haar paard’, Cheshire Prince, de race dreigde te winnen. Toen hij dat deed, was ze helemaal niet meer te houden. Uiteraard lopen er ook wat vage figuren rond, zoals de man die op schoenen, een rare pruik en een string na, diverse toeschouwers en uiteindelijk de politie wist te beroeren. Even later had hij zijn normale kledij weer aan. En wonder boven wonder liepen er ook nog eens twee gothzusjes rond!

Chester zelf is ook een mooie stad. Als enige Engelse stad zijn bijna alle stadsmuren nog intact, en alleen al daarom is de titel Middeleeuwse Stad meer dan verdiend. Anderzijds hebben ook latere stijlen hun invloeden gehad, met als boventoon de Victoriaanse straten in de stad. Een ander mooi Victoriaans voorbeeld van architectuur is de Eastgate Clocktower, die pas 2 jaar na het diamanten jubileum van Koningin Victoria voorzien is van een klok. Op de Big Ben na, schijnt dit de meest gefotografeerde klok van het Verenigd Koninkrijk te zijn.

Ook zeer bezienswaardig zijn de straten rondom de Eastgate, die allen een laat-Victoriaanse uitstraling hebben. Daarnaast staan er bij de stadsmuren ook vele kleine huisjes die geheel in de stijl van de binnenstad zijn gebouwd. Hoewel er veel van deze huizen verloren zijn gegaan, wist men er uiteindelijk nog een aantal te redden en te restaureren. Tegenwoordig zijn ze weer in gebruik als woonhuis.