🇮🇪 Dublin – Schiphol

Uiteindelijk komen we veel te vroeg voor onze vlucht aan op het vliegveld van Dublin, dat zo ver van de stad af ligt dat de locatie op mijn telefoon als “Dublin 2” wordt weergegeven. Met een speciale bus worden we gratis vervoerd van de parkeerplaats naar de terminal. De chauffeur vraagt nog of we naar terminal 1 of 2 moeten. Het scherm bij de bushalte gaf aanvankelijk 2 aan, maar het bleek 1 te zijn. We eindigen in een compleet uitgestorven hal waar we nog acht uur moeten doorbrengen.

Van de koele begane grond verkassen we naar de benauwde eerste verdieping. Daar is een café gevestigd met bankjes. Niet dat we daar iets bestellen, het blijkt gesloten te zijn, maar we gaan er wel slapen totdat de check-in van onze vlucht begint.

Rond 03:00uur staan we weer in de koelere hal om in te checken. We hoeven geen bagage af te geven, we gaan immers maar voor één dag terug. We zijn daarom ook vrij snel klaar om naar de douane te gaan. Daar vullen we de nodige plastic zakjes met kleine tubes vloeistoffen. Eenmaal in de rij blijkt dat ze pas om 04:00uur beginnen met de controles.

Geheel vlekkeloos verloopt die controle niet. Hoewel ik netjes mijn riem af doe, en voor het gemak ook mijn schoenen door het röntgenapparaat stuur, blijkt dat er nog muntgeld in mijn broek zit. Geen enkel alarm gaat af, dus vervolgen wij onze wandeling naar de gate, die aan het andere eind van de luchthaven blijkt te zijn.

Het boarden verloopt zo snel dat we zelfs op tijd vertrekken. Na wat problemen in de lucht, die turbulentie bleken te zijn, landen we ook op tijd op Schiphol.

🇮🇪 Dublin 2

Na bijna alle winkels vereerd te hebben met een bezoek, verlaten we het winkelcentrum. Buiten worden we verrast door de massa’s toeristen die door de winkelstraten krioelen. Een gigantisch verschil met het zuidwesten van Ierland. We doen verwoedde pogingen om rustig te winkelen, maar uiteindelijk staan we ingeklemd tussen de rug- en cameratassen tussen de veelal groene souvenirs.

Daarnaast valt ook de grote hoeveelheid studenten op die deze zomer in Dublin zijn neergestreken. Niet verwonderlijk, want het Trinity College is er gevestigd. Ook EF organiseert reizen naar de Ierse hoofdstad en zet daar vervolgens speurtochten uit. Zo troffen we in de McDonald’s een geheel in roze geklede dame die daar telkens groepjes, bestaande uit vijf tot zeven opgeschoten jongeren, moest ontvangen.

Onderweg komen we ook een verscholen kerk tegen, namelijk St. Teresa’s Church of Discalced Carmelites. Helaas zat men middenin een dienst, waardoor we het interieur alleen konden aanschouwen door een glazen deur.

Wat volgt is een wandeltocht naar TGI Friday’s Een voor mij onbekend restaurant, dat deel uit blijkt te maken van een keten. Later bleek dat er op steenworp afstand van de parkeergarage ook een vestiging zat, maar nu hebben we nog meer van Dublin gezien.

Terug bij de parkeergarage voeren we netjes het kaartje in. Het bedrag dat verschijnt zorgt er gelijk voor dat we Dublin nooit meer met de auto zullen bezoeken. We zijn ruim €23 kwijt om onze auto in een muffe donkere parkeergarage te zetten die nog slecht beveiligd is ook.

Vanuit de parkeergarage rijden we willekeurig rondjes door de stad. Te vroeg aankomen bij de bewaakte parkeerplaats, betekent ook dat er meer betaald moet worden. Met de vorige parkeergarage nog zeer vers in het geheugen van ons en onze portemonnee, denken we wel drie keer na. We rijden willekeurig wat rondjes door de stad, om via de tolweg M50 richting de luchthaven te gaan.

🇮🇪 Dublin 1

Tijdens onze vakantie worden we opgeschrikt door een droevig bericht uit Nederland. Dusdanig droevig dat we besluiten om voor één dag terug te keren naar huis om de uitvaartplechtigheid bij te wonen.

We proberen het makkelijkste, efficiëntste en tegelijkertijd ook het financieel beste reisschema samen te stellen. Dat we zouden moeten vliegen staat buiten kijf, maar hoe we dat gaan oplossen, is een ander verhaal.

Vliegen via Dublin blijkt vele malen goedkoper te zijn dan via Cork. We zullen uiteindelijk in de vroege ochtend op zaterdag naar Nederland vliegen, en zondagavond terugkeren naar Ierland. De auto laten we op een bewaakt parkeerterrein staan.

Aangezien Dublin ruim 5 uur rijden is, vertrekken we op tijd vanuit Castletownbere. Onze eerste tussenstop plannen we in het vertrouwde Kealkill. Het ijsje slaan we over, en ik sla vanwege de spinnenpopulatie het toilet over. Onderweg maken we in een van de weinige files in Ierland nog een vechtpartij mee. Kundig rijden we om de pylonen heen en vervolgen wij onze weg.

Na bijna 3 uur rijden waag ik een nieuwe poging in Ballacolla. Na een stevige lunch van de Supermacs ga ik tevergeefs naar het toilet. De jongen die het hokje verlaat heeft niet eens de moeite genomen om door te trekken, laat staan zijn behoefte netjes in het toilet te doen. Ik kijk hem boos aan, en achtervolg hem naar buiten.

In Rathcoole, dat al in een buitenwijk van Dublin ligt, gaan we weer op zoek naar een toilet. Helaas blijkt dit een klein buurtwinkelcentrum te zijn waar we van het kastje naar de muur gestuurd worden. We doen geen moeite meer, en rijden in één keer door naar Stephen’s Green Shopping Centre, dat in het centrum van Dublin ligt.

De auto parkeren we in de gelijknamige parkeergarage, dat is wel zo makkelijk. Van daaruit wandelen we direct één van de mooiste winkelcentra in die ik de afgelopen jaren heb gezien. Een winkelcentrum, bestaande uit meerdere verdiepingen met een prachtig glazen plafond. Ik stel me voor dat Crystal Palace er ooit zo uitgezien moet hebben.

🇮🇪 Allihies 4

Het dorpje Allihies staat voornamelijk bekend om de legendarische mijnbouw. Tegenwoordig verdient men hier het geld met landbouw en toerisme, maar tussen 1812 en 1884 floreerde de stad door één van de meest succesvolste kopermijnen van Ierland, en zelfs de Britse Eilanden.

De familie Puxley stond generaties lang aan het roer van het bedrijf dat de mijnen exploiteerde. Werknemers konden zelf uitkiezen welk werk zij wilden doen, maar over het algemeen gold dat het makkelijke werk het minst betaald werd. Ook werd er betaald op basis van gewonnen erts. Veel verdiende men niet, want al het gereedschap moest vooraf ingekocht worden bij de eigenaar.

Meer dan 130 jaar later zijn de restanten van de mijnbouw nog goed te zien in de omgeving. Her en der staan verlaten mijnschachten, die tegenwoordig met hekken zijn afgesloten. Tevens is in Allihies het Allihies Copper Mine Museum te vinden; een klein museum dat wat artefacten uit de tijd van de mijnbouw laat zien. Met behulp van veel beeldmateriaal wordt een beeld geschetst van de rijkste periode van Allihies.

Nabij Allihies ligt Travara, een kleine pier met een zandstrand. Meestal is dit het domein van vissers en spelende kinderen in een nieuwe speeltuin. Maar met goed weer ligt het kleine strandje vol met gezinnen uit de buurt. Even de zee in duiken is nog een pijnlijke opgave, je moet namelijk via grote en vooral pijnlijke keien richting de zee. Ook in de zee ben je niet veilig, tal van kleine krabbetjes hebben het op je tenen voorzien, en als je die al weet te ontwijken, wordt je been opgegeten door kleine bijtende beestjes die wat weg hebben van pissebedden.

In de avond eten we bij Davitt’s om vervolgens via de Healy Pass terug te rijden. De R574, zoals de Healy Pass in menig navigatiesysteem staat, schijnt zelfs één van de populairste Ierse routes te zijn om te rijden vanwege de mooie uitzichten. Overigens verschijnt de Healy Pass ook op de site Dangerous Roads. Ietwat overdreven, we zullen deze weg nooit tegenkomen in De Gevaarlijkste Wegen ter Wereld.

🇮🇪 Bandon – Glengarriff

Bij aankomst blijkt het grote winkelcentrum meer weg te hebben van een overdekte variant van een klein Nederlands winkelcentrum. Ook gaat het pand rond 18:00uur op slot, waardoor we in sneltreinvaart een rondje langs de winkels maken. Uiteindelijk zitten we ruim op tijd in de auto om terug te rijden richting Castletownbere.

We besluiten om niet in één keer terug te rijden, maar om een tussenstop te maken in Glengarriff. Een sanitaire stop wordt hier over het algemeen altijd gemaakt, maar we zijn nu ook voornemens om er te dineren.

In de avonduren in Glengarriff zijn, is een ervaring op zich. Overdag krioelt het er van de toeristen, die zich met name ophouden in en om de souvenirwinkels. Bij één van die souvenirwinkels, de Quill’s Woolen Market, parkeren we; er is nu plek genoeg.

Nu moeten we nog een geschikt restaurant vinden. We wandelen langs Cottage Bar, The Perrin Inn, Glengarriff Park Hotel, The Black Cat en Maple Leaf. Daarnaast treffen we ook The Loughavoul Inn. Die laatste locatie wordt het sowieso niet; enkele jaren eerder zijn we hier gigantisch opgelicht. We eindigen uiteindelijk bij Casey’s; een degelijk en betaalbaar restaurant, naast het gelijknamige hotel.

🇮🇪 Cork – Ballincollig

De meeste grote Ierse steden hebben naast winkelstraten ook grotere winkelcentra. Vandaag hebben we er in principe twee op het programma staan.

De eerste bevindt zich in Cork. Na een lange autorit van ruim 2,5 uur komen we eindelijk aan bij het Wilton Shopping Centre. Het winkelcentrum bezoeken we al jaren, voornamelijk omdat het goed te bereiken is en altijd op de route naar Castletownbere ligt. Het winkelen begint door de hoge parkeerdruk wel een kwartier later dan gepland.

Naast een verplicht bezoek aan de Penney’s staat ook de Tesco op de lijst. Hier slaan we wat producten in die in Nederland verkrijgbaar zouden moeten zijn. Ook de talloze boekhandels bezoeken we. Dit jaar zoeken we een portfoliomap op A3-formaat. Een zoektocht die we niet kunnen beëindigen in het Wilton Shopping Centre.

Na een stevige lunch bij Hi Cafe, waar de vriendelijkheid van het personeel alles behalve “high” is, rijden we door naar Ballincollig; een klein plaatsje ten westen van Cork. Het winkelcentrum dat redelijk in het centrum ligt, is nog steeds erg populair. Het parkeren is er wel beter geregeld dan bij het Wilton Shopping Centre.

We bezoeken in het Castle West Smart Shopping Centre onder andere een Dunnes Store. Toevallig zijn we er tijdens de kortingsperiode. Helaas blijkt een jas, die we graag willen kopen, niet afgeprijsd te zijn, hoewel alle andere jassen in het rek dit wel zijn en ongeacht het bord boven het rek. De caissière is onverbiddelijk, maar wij ook, we laten de jas achter bij de kassa. Enigszins gedesillusioneerd blijft ze staan; blijkbaar heeft ze dit nooit eerder meegemaakt.

Rond 16:00uur verlaten we het winkelcentrum, en zien we dat er redelijk in de buurt nog een groot winkelcentrum zit. Ditmaal rijden we naar Riverside in Bandon. De weg daarheen is toch nog behoorlijk lang, en voert ons langs de rivier de Bandon door plaatsen als Innishannon en Crossbarry.

🇮🇪 Clonakilty

Sinds ons eerste bezoek aan Ierland zijn we verknocht aan de Ierse ontbijtworstjes. Het merk dat hier in het zuiden het meest verkocht wordt is Clonakilty. Het blijkt, na een korte zoektocht op internet, een plaats te zijn die relatief in de buurt ligt. Zo hebben ze zelfs een Model Railway Village. Een leuke reden om eens te gaan kijken in deze stad.

We starten in het West Cork Model Railway Village; een klein familiepark in de stad waar de complete omgeving in het klein is nagebouwd, maar wel zoals het omstreeks 1940 was. Tussen al deze dorpen en steden rijd daadwerkelijk een modeltrein. De spoorlijn waarop dit park is gebaseerd is al geruime tijd niet meer in gebruik; het busvervoer heeft het in deze regio gewonnen van de trein.

Het park zelf heeft veel weg van Madurodam. Daar hebben ze blijkbaar ook de inspiratie vandaan, getuige de twee posters van Madurodam die de hal sieren. Qua detail doet het Model Railway Village daar niet voor onder.

Naast een leerzame route in het park, is het ook mogelijk om een rondleiding buiten het park te krijgen. Via een rondrit in een trein, op normale wielen, door de stad worden allerhande wetenswaardigheden verteld over Clonakilty. Dankzij dit ritje weten we nu waar we goedkoop kunnen tanken, we een mooie kerk kunnen bezoeken en dat het centrum best een mooie winkelstraat heeft.

Na ons bezoek aan het park, en het tankstation, zoeken we de kerk op. Dat is geen moeilijke opgave, want de kerk is zo groot, dat je deze vanuit geen enkele hoek het gehele gebouw op de foto kan zetten en hem daardoor ook snel gevonden hebt. Het parkeren is geen groot probleem, het lokale parkeerterrein voor de winkelstraat is pal voor de ingang, op het terrein van de kerk.
De kerk, de Clonakilty Church of the Immaculate Conception, is in 1880 voltooid. Architect George Ashlin ontwierp het gebouw in de Frans-Gotische stijl. Vooral door de glas-in-loodramen is deze kerk een bezoek zeker waard. Hoewel de kerk nog altijd in gebruik is, kan je deze buiten die momenten kosteloos bezoeken.

Na het rondje door en om de kerk, nemen we nog snel een kijkje in één van de winkelstraten. Hoogtepunt van de winkeltocht is de Poolse supermarkt. De caissière is zo blij dat ze een klant heeft, dat ze me bijna niet laat gaan. Ook probeert ze me nog van alles aan te smeren, maar ik laat het bij twee flesjes kersenfrisdrank. Versproducten meenemen zonder koelbox lijkt me zeer onverstandig, want we moeten nog ongeveer 2 uur naar huis rijden.

🇮🇪 Castletownbere 2

Hoewel de meeste winkels in Castletownbere lijken te verdwijnen, schieten de eettentjes als paddenstoelen uit de grond. Enkele jaren geleden ontdekten we bij toeval de Crêperie, kwamen we erachter dat er regelmatig mobiele eetkraampjes staan en vonden we een goed alternatief voor The Copper Kettle, dat nu onder de naam Fuchsia opereert.

Een speciale locatie is de winkelruimte naast de bibliotheek. Voor de deur is een invalidenparkeerplaats naast een in Ierland bijna standaard zijnde gezinsparkeerplaats. Tegen deze parkeerplekken staan twee picknicktafels; ook al jaren. Het enige wat verandert is de eigenaar van de winkelruimte die bij de tafels hoort. Er zijn jaren geweest dat we langskwamen en moesten ontdekken dat de eigenaar er geen brood meer in zag. Ook kwamen we een keer langs voor fish ’n chips, maar keerden we teleurgesteld huiswaarts omdat ze geen vis meer hadden. Een unicum in het vissersdorp.

Maar vandaag ontdekten we een soort cafetaria. De kaart op de deur deed ons vermoeden dat er iets anders in zat dan we zouden verwachten. Echter hing in het restaurantje een compleet ander menu en bestelden we voor het eerst onze afhaalpizza. Bezorgen doen ze hier niet; gezien de wegen is dat veiliger voor zowel de bezorger als de pizza.

🇮🇪 Killarney 3

Ross Castle, ook bekend onder de naam O’Donoghue Castle is een kasteel, gebouwd in de late 15e eeuw. Het werd gebouwd voor de gelijknamige familie die destijds in het gebied overheerste. In de jaren erna wisselde het kasteel meerdere malen van eigenaar. Het kasteel bleek een onneembare vesting. Tijdens de Elfjarige oorlog, die van 1641 tot 1653 duurde, was Ross Castle het laatste kasteel dat veroverd moest worden door de Roundheads.

Ruim 4000 soldaten te voet en 200 te paard konden Ross Castle niet veroveren. Een oude Ierse wijsheid stelde dat Ross Castle pas veroverd kon worden als het leger over het water zou kunnen komen. Groot was de verbazing toen over het water door ossen voortgetrokken schepen dichterbij kwamen. De wijsheid bleek waarheid, het kasteel werd ingenomen.

De bewogen tijden zijn tegenwoordig te bezichtigen. Onder leiding van een gids is het kasteel te bezoeken. Ook de tuin eromheen en zelfs het eiland in het meer dat aan de zijkant van het kasteel zijn opengesteld voor het publiek. Voor het laatste moet je wel in een gammel bootje met een gammele kapitein de oversteek wagen.

🇮🇪 Killarney 2

Van het Muckross House rijden we in een klein kwartiertje naar de rand van het centrum. Daar staat het Killarney Outlet Centre. In vroegere tijden zat het merk Nike nog verwerkt in de naam, maar heden ten dage is die eer voorbehouden aan de naam van de stad.

Binnen in het centrum is veel leegstand. De bekende merken, als Eurodeals, Claire’s en Tiger zijn nog vertegenwoordigd, evenals een aantal minder bekende kledingzaken. Vooral de bovenverdieping moet het nu hebben van het springkussen dat kinderen en hun ouders moet verleiden naar de eerste etage te gaan.

Na het bezoeken van bovengenoemde winkels, het toilet en een veel te duur snoepkraampje, rijden we door naar een Lidl. Ook deze supermarkt verspreidt zich razendsnel in Ierland, al zijn de prijzen niet altijd te vergelijken met die in Nederland.

Ook nu komt onze oranje-grijze koelbox goed van pas. Op de terugweg naar huis besluiten we om nog snel langs Ross Castle te rijden.