Eurovisie Songfestival – Finale 2021

Vanavond komt het Eurovisie Songfestival van 2021 ten einde en zal even na 01:00uur de opvolger van Duncan bekend zijn. Wie het wordt, is dit jaar niet zo duidelijk als in 2019. De inzendingen zijn zeer divers en voor het eerst in jaren worden twee van de vijf “grote landen” gerekend tot de kanshebbers.

Frankrijk zendt dit jaar de zangeres Barbara Pravi met het nummer Voilà in. Het is een nummer dat doet denken aan de chansons van Piaf. Volgens Pravi heeft ze zich door veel meer artiesten laten inspireren. Het nummer wordt in het Frans gezongen.

Een andere kanshebber is Italië. Het land dat jarenlang het Songfestival links liet liggen, ondanks een directe plaatsing in de finale, doet het de laatste jaren behoorlijk goed. Dit jaar treedt de band Måneskin op met het nummer Zitti E Buoni. Het is een Italiaans rocknummer dat de directe concurrentie aan zal gaan met Finland, dat dit jaar ook inzet op stevige rockmuziek. De band trad na de generale repetitie van de eerste halve finale zelfs nog op als bonus-act. Niet onverstandig, want het publiek in de zaal heeft nu een volledig voorproefje gehad voor wat vanavond komen gaat.

Het Verenigd Koninkrijk stuurt een gerenommeerd artiest naar Rotterdam. Zanger James Newman, die ook vorig jaar voor het Verenigd Koninkrijk zou aantreden, zingt het nummer Embers. De Britten zijn er heilig van overtuigd dat ze goud in handen hebben. In het populaire GMB (Good Morning Britain) werd al voorgesorteerd op een laag aantal punten en dat dit jaar de Brexit hierin een rol zal spelen. Het wordt tijd dat de Britten iets meer aandacht aan hun inzendingen gaan besteden, net zoals Nederland sinds 2013 weer is gaan doen.

Ook Spanje is direct geplaatst in de finale. Zanger Blas Cantó zingt in het Spaans het nummer Voy A Querdarme. Tot nog toe springt Spanje er nog niet uit, het is wachten wat het optreden vanavond gaat doen. Wie geïmponeerd was door de enorme discobal die afgelopen donderdag ineens in de zaal hing, kan ik alvast waarschuwen; Spanje heeft ervoor gekozen om een 3x zo grote nep-maan op te laten hangen.

Duitsland probeert dit jaar de overwinning binnen te slepen met het nummer I Don’t Feel Hate van zanger Jendrik. De act doet denken aan de wilde jaren van het Songfestival, toen er nog kalkoenen en werkende ovens, niet tijdens hetzelfde nummer trouwens, op het podium stonden. Een danseres in een kostuum dat eruitziet als een gigantische hand trekt de aandacht. Het lijkt ergens op een karakter uit The Addams Family. Het deuntje is daarentegen wel weer pakkend. Zonder act had Duitsland hoger kunnen eindigen.

Tot slot Nederland, ook dit land staat automatisch in de finale. Niet omdat we meer betalen dan de rest, maar omdat we dit jaar gastland zijn. In 2020 zouden we Jeangu Macrooy het podium op sturen. Zijn eerste inzending werd niet bepaald positief ontvangen. Niet omdat het nummer slecht was, maar omdat het niet geschikt werd geacht voor het Eurovisie Songfestival. Jeangu kreeg een herkansing en wist met een veel beter, uptempo, nummer te komen. Daarnaast wordt het deels in het Sranantongo (Surinaams) gezongen; een unicum want deze taal was nooit eerder op het Eurovisiepodium te horen.

Eurovisie Songfestival – Tweede halve finale 2021

Na een knallende eerste halve finale, volgde donderdag de tweede halve finale. Ditmaal was het de beurt aan San Marino, Estland, Tsjechië, Griekenland, Oostenrijk, Polen, Moldavië, IJsland, Servië, Georgië, Albanië, Portugal, Bulgarije, Finland, Letland, Zwitserland en Denemarken om zich aan het publiek te tonen. Niet zomaar een publiek, koningin Máxima zat deze middag ook in de zaal. Zij is het gezicht van “Meer Muziek In de Klas”, een stichting die zich inzet voor meer muzieklessen in het onderwijs.

Nadat er wat technische problemen, die vermoedelijk met het gigantische LED-scherm te maken hadden, waren opgelost, ging de show uiteindelijk van start. San Marino pakte gelijk groots uit met de rapper FloRida, waarvan het onzeker was of hij erbij kon zijn. Toen hij halverwege het liedje plots ten tonele verscheen, ging een deel van de zaal uit zijn dak.

Vervolgens trad Estland aan. Zanger Uku Suviste zou in 2020 al voor Estland naar het Eurovisie Songfestival gaan, maar diende in 2021 opnieuw aan de voorrondes in eigen land mee te doen. Het Estse publiek gunde hem een tweede kans, waardoor hij Eurolaul 2021 won en nu echt naar Nederland kon afreizen. Overigens was men in Estland er ook van overtuigd dat het liedje niet voldoende zou zijn om de winst te behalen. Spijtig genoeg heeft Estland geeneens de finale gehaald.

Ook Griekenland kon op de nodige belangstelling rekenen. Zangeres Stefania woont namelijk in Nederland, in Utrecht om precies te zijn. Sterker nog, we zijn zelfs wijkgenoten geweest. Haar act was zelfs een unicum in de geschiedenis van het Eurovisie Songfestival, zij maakte tijdens een deel van haar optreden gebruik van een groene achtergrond, waar de regie vervolgens andere beelden in zette. Tijdens de repetities verliep niet alles vlekkeloos, maar ’s avonds leek het best goed te gaan. Griekenland staat terecht in de finale.

Na de wat zwakkere inzending van Oostenrijk, dat in 2014 de winst net voor Nederland wegkaapte, verscheen een verrassende inzending uit Polen. Een leuk nummer, waarvan de videoclip is opgenomen in het neonmuseum in Warschau. Deze beelden waren ook op de achtergrond te zien. Tijdens de repetities klonk het best goed. Helaas haalde Polen de finale niet.

Na Moldavië, dat ook dit jaar een goed nummer mee had gebracht, zou IJsland optreden. Helaas bleek een van de bandleden besmet te zijn met het coronavirus, waarna hij in quarantaine moest. De rest van de band, Daði og Gagnamagnið, testte weliswaar negatief, maar besloot solidair te zijn, en ook niet op te treden.

Tijdens de show werden de eerder opgenomen repetitiebeelden getoond. Dat was best jammer, want IJsland was een van de landen die heel goed gebruik maakte van alle lichteffecten in het decor. Daar dacht de regie ook zo over, blijkbaar, want terwijl de hele zaal op het grote scherm de repetitiebeelden van IJsland kon bekijken, werd men in de zaal getrakteerd op een lichtshow. IJsland haalde de finale uiteindelijk wel. Daarmee is aangetoond dat een opgenomen optreden niet per definitie betekent dat je niet doorgaat, aangezien het dus wel om de muziek gaat.

Een andere verrassende inzending kwam uit Portugal. De band, The Black Mamba, die geïnspireerd werd door een gebeurtenis in Amsterdam, zette een bijzonder optreden neer. Portugal heeft, samen met IJsland, het maximale uit het decor gehaald, waardoor het er bijzonder goed uit zag.

Bulgarije stuurde opnieuw Victoria. Vorig jaar zou ze ook al meedoen, en behoorde toen tot de kanshebbers. Naar verluidt was zij zo ontdaan door het feit dat ze haar oude nummer niet mee mocht nemen naar deze editie, dat zij dat liedje nooit meer wil zingen. Toegegeven, het had de eerste overwinning van Bulgarije ooit kunnen zijn. Het optreden van dit jaar is minstens zo goed, het is niet onterecht dat ze de finale gehaald heeft.

Finland probeert met de band Blind Channel het succes van Lordi te evenaren. Deze onvervalste rockband zette een knetterend optreden neer, waarbij ze zoveel gebruik maakten van vuureffecten dat de temperatuur in Ahoy een paar graden steeg. Degenen die vooraan zaten zullen de barbecuegeur uit hun kleren moeten wassen. Vol overgave hebben zij zich in de finale gezongen en zijn daarmee een gevaarlijke outsider.

Zwitserland gooide het over een andere boeg, en klopte aan bij Wouter Hardy; de producer van het nummer Arcade waarmee Duncan in 2019 voor Nederland het Songfestival won. Gjon’s Tears brengt het nummer ten gehore op een stellage, die tegen het einde van het liedje in beweging komt. Waar andere landen dit automatisch laten doen, liggen bij de Zwitsere act 2 mensen op de grond te wachten totdat ze in beweging mogen komen. Het nummer Tout l’Univers doet erg denken aan Arcade en is wellicht om die reden in de finale terechtgekomen.

De laatste inzending is afkomstig uit Denemarken. De band Fyr og Flamme zingt het nummer Øve Os På Hinanden, dat doen zij in het Deens. De laatste keer dat Denemarken dit deed was in 1997. Wat mij betreft een goed idee om weer meer in de eigen landstaal te zingen. Helaas was het nummer bij lange na niet sterk genoeg voor zowel de eerste als tweede halve finale. Denemarken zien we zaterdag niet terug.

Eurovisie Songfestival – Eerste halve finale 2021

Na een lang jaar wachten, gaat met de start van de eerste halve finale eindelijk het Eurovisie Songfestival van start. Tijdens de eerste show zullen Litouwen, Slovenië, Rusland, Zweden, Australië, Noord-Macedonië, Ierland, Cyprus, Noorwegen, Kroatië, België, Israël, Roemenië, Azerbeidzjan, Oekraïne en Malta optreden.

Litouwen was in 2020 een van de favorieten. De groep The Roop wist ook voor 2021 een nummer te componeren dat even pakkend is als hun inzending van een jaar eerder. Het nummer Discoteque heeft terecht een plek in de finale gekregen.

Ook Rusland behoorde in 2020 tot de kanshebbers, maar daar dacht men in Rusland toch anders over. Manizha won met het nummer Russian Woman de nationale selectie en mocht naar Rotterdam afreizen. Uiteindelijk haalde Rusland de finale, maar of de winst er dit jaar in zit, is niet zeker. De opvallende jurk die Manizha aan het begin van het liedje draagt, is gemaakt van diverse stukken stof die zij toegestuurd heeft gekregen van Russische vrouwen. De stellage is overigens zo lastig te vervoeren, dat bij de toneelwissel iemand erin moet kruipen om het van het podium te krijgen.

De Zweedse zanger Tusse brengt het lied Voices. Een aanvankelijk niet-opvallend nummer uit Zweden, maar wel een die blijft hangen en de finale haalt. Deze inzending is wellicht gevaarlijk goed, omdat deze inzending niet volledig afhankelijk is van het decor. Enkel wat meegebrachte lichten zijn de aankleding van dit nummer.

Australië is het eerste land dat gebruik maakt van een video-inzending. Niet omdat er een coronabesmetting is, maar omdat Australië behoorlijk strenge uitreisbeperkingen aan haar bevolking heeft opgelegd. Ook Montaigne, de Australische zangeres die het nummer Technicolour zou komen zingen, komt hierdoor het land niet uit. Het nummer weet het publiek niet te bekoren, waardoor Australië de finale, voor het eerst, niet haalt. Volgens Montaigne komt dat door het feit dat ze niet live aanwezig kon zijn in Rotterdam. Volgens de kijkers lag het eerder aan het nummer.

Ierland stuurt wederom Lesley Roy naar Nederland. Dit jaar zingt ze MAPS. De opbouw van het decor neemt zoveel tijd in beslag dat de 43 seconden die ervoor staan niet genoeg zijn. Om die reden wordt er nog een keer extra geschakeld naar een momentje met de presentatoren. Zeer waarschijnlijk is het die lastige act die afleidt van het nummer, waardoor Ierland dit jaar niet in de finale staat.

Na Cyprus, dat met het nummer El Diablo, gezongen door Elena, vrijwel de hele gelovige Cypriotische gemeenschap tegen zich zag keren, was het de beurt aan Noorwegen. De zanger TIX verscheen in een engelenkostuum. Het contrast kon niet groter, wellicht een grapje van de productie. TIX heeft last van tics, waarmee hij gepest werd. Zijn bijnaam is uiteindelijk zijn artiestennaam geworden. Beide landen zijn uiteindelijk door naar de finale.

Ook België is erbij in de finale. De band Hooverphonic bracht het duistere nummer Wrong Place. Het lijkt een Belgische traditie te worden om wat alternatievere nummers naar het Songfestival te brengen. En dat lijkt gewaardeerd te worden; Urban Trad en Blanche zijn goed voorbeelden van artiesten die goed scoorden. Een Belgische winst zou zeer verdiend zijn dit jaar.

Zangeres Eden Alene kreeg van Israël een tweede kans. Vorig jaar zou zij optreden met een viertalig nummer; Engels, Arabisch, Hebreeuws en Amhaars. Die laatste taal was nog nooit eerder te horen geweest op een songfestival. Dit jaar houdt zij het bij Engels en Hebreeuws. Met het liedje Set Me Free haalde ze terecht de finale.

Roemenië stuurde de zangeres Roxen, die Amnesia ten gehore bracht. Tijdens de show voor de jury ging het al niet goed, waarna zij graag een herkansing wilde. Ook tijdens de laatste generale repetitie kwam zij niet goed uit de verf. Tijdens de liveshow herpakte zij zich niet. De combinatie van zingen en een lastige choreografie deden haar de das om, waardoor Roemenië dit jaar niet in de finale zit.

Azerbeidzjan haalde de finale juist wel. Efendi brengt het nummer Mata Hari dat door een volledig Nederlands productieteam is geproduceerd. Wellicht is daarom ook voor de Nederlandse spionne Mata Hari gekozen. Het nummer heeft een pakkend deuntje dat het zeker erg goed zal doen, ook buiten het songfestival. Het is niet onterecht dat Azerbeidzjan in de finale staat.

De band Go_A zingt het lied Shum. Dit doen zij volledig in het Oekraïens, wat voor het eerst in de geschiedenis van het land is. Het nummer gaat over het ontwaken van de lente na een lange winter, die videoclip, die deels in de omgeving van Tsjernobyl en Pripjat, is opgenomen is surreallistisch. De zangeres van de band werd tijdens de tweede repetitie nog vervangen door een stand-in uit Nederland, die het volgens Oekraïners behoorlijk goed deed. Dit nummer behoort zeker tot een van de kanshebbers.

Tot slot Malta. Dit land stuurt Destiny naar Rotterdam, een zangeres met behoorlijk veel ervaring. Zij won namelijk in 2015 het Junior Eurovisie Songfestival. Daarnaast won zij ook X Factor Malta onder het toeziend oog van haar begeleidster Ira Losco, die in 2002 de tweede – en tot nu toe hoogste notering ooit – voor Malta behaalde. Destiny zingt het nummer Je Me Casse. De act zorgde voor kritiek uit Malta, want geen van de dansers op het toneel is afkomstig van het eiland. Hoewel Malta voorafgaand aan het songfestival nog tot de kanshebbers behoorde, lijkt dat na de liveshow minder vanzelfsprekend.

In de zaal

Voorafgaand aan de show werden we getrakteerd op een DJ die bekende en minder bekende songfestivalhits had gecombineerd tot een lang muziekstuk. Dit was overigens voor het eerst dat een DJ het voorelkaar kreeg dat in een mix alle nummers mij bekend voorkwamen. Stipt op tijd startte de show waarin achtereenvolgens Litouwen, Slovenië, Rusland, Zweden, Australië, Noord-Macedonië, Ierland, Cyprus, Noorwegen, Kroatië, België, Israël, Roemenië, Azerbeidzjan, Oekraïne en Malta optraden.

Tussen alle optredens vond steevast de ombouw van het decor plaats. In stipt 43 seconden, de lengte van de postcards, de introductiefilmpjes tussen de optredens, wordt het podium geveegd door een ploeg die bij een curlingtoernooi niet zou teleurstellen. Enkele landen hebben voor hun optreden meer nodig dan een glimmende vloer; zo hebben Ierland en Malta een dusdanig groot decorstuk, dat het geen toeval is dat er even geschakeld wordt naar een promo of een moment tussen de artiesten in de “green room”. Noord-Macedonië had juist genoeg aan een glimmend vest, dat oogverblindend was.

Naast deze gecreëerde rustmomenten, zorgde de afwezigheid van Australië ook voor een moment van rust, op de vloer. Het nummer zelf was alles behalve rustig. De delegatie kon vanwege de strenge Australische regelgeving omtrent het in- en uitreizen niet naar Rotterdam komen. Uit voorzorg heeft elke delegatie, onder streng toezicht van de EBU, een video-opname van een optreden opgenomen. Wanneer er een verplichte quarantaine is van een delegatie, kan die opname gebruikt worden.

Tijdens deze laatste repetitie werd al wel duidelijk welke landen die avond het goed zouden gaan doen. Zweden, Oekraïne, Noorwegen, Litouwen en België waren vooraf al duidelijk. Ook wist Israël te verrassen, net als Azerbeidzjan en Cyprus. Die nummers bleven live verrassend goed gezongen te worden. Dat kon helaas niet gezegd worden van Roemenië. Deze zangeres had er zichtbaar moeite mee. Ook Ierland ging tijdens de repetitie niet heel goed, ondanks de bijzonder moeilijke choreografie.

Diezelfde avond werd de gehele show nogmaals opgevoerd, maar nu voor echte punten. Hoewel de nationale jury’s al een dag eerder hadden gestemd, bleef het voor sommige landen toch spannend. Van mijn voorspelling; Zweden, Litouwen, Oekraïne, Azerbeidzjan, Malta België, Israël, Cyprus, Noorwegen en Ierland, ging enkel het laatste land niet door. Rusland werd toch beter gewaardeerd dan verwacht. Het belooft nu al een interessante finale te worden.

Ahoy ahoy!

De Close-app had ons vriendelijk verzocht om in een bepaald tijdvak te komen. Echter stond nergens vermeld op welk gedeelte van de toegang dit betrekking had. Ging het om de zaal, de entree buiten, of de eerste veiligheidsring? Niemand wist het, want de rijen stonden als vanouds tot ver voor de ingang. Na een paar minuten sloten we maar aan, je wil immers op tijd binnen zijn.

Bij de eerste check werd de QR-code gescand die aangaf dat we niet besmet waren met het coronavirus. Gelukkig deed gaf de scanner hetzelfde antwoord bij de mensen voor en achter ons. Het zal je maar gebeuren, dat er alsnog iemand uit wordt gehaald die besmet is. Bij de tweede check was het toegangskaartje van belang, ook deze bleek geldig te zijn. Dat was zowaar nog spannender dan de QR-code, je weet het immers nooit zeker met Paylogic.

Tot slot werden we nog onderworpen aan een detectiepoortje. Bij vrijwel iedereen ging het poortje af, er was namelijk niemand die vrijwillig zijn of haar riem los deed, bijvoorbeeld. Na een korte verklaring over de inhoud van mijn portemonnee en mijn, blijkbaar imposante, sleutelbos, konden we eindelijk naar binnen.

Naar Rotterdam

Na ruim twee jaar wachten, was het eindelijk zo ver. Het Eurovisie Songfestival is eindelijk te bezoeken, maar dat gaat niet zomaar. Om te beginnen dien je een van de gelukkige 3500 mensen te zijn die een kaartje weten te bemachtigen, want door de coronamaatregelen gaan er ineens veel minder mensen in Ahoy dan gedacht. Het kopen van een kaartje is sowieso al een groot avontuur, want met Paylogic als aanbieder, weet je nooit zeker of je het gekozen kaartje daadwerkelijk kan afrekenen. Uiteindelijk lukt het alsnog, daarna begint het avontuur.

Het begint met het downloaden van de Close app. In deze app wordt het kaartje digitaal geladen. De app kan je ook tips geven over de bereikbaarheid van de evenementenlocatie. Nu lijkt de app vooral tips te geven over alle dingen die je nog moet regelen om überhaupt die locatie binnen te geraken. Zo is er de verplichte coronasneltest, die door een externe partij wordt afgenomen. Het inplannen gaat razendsnel, waardoor we op de ochtend van het songfestival getest kunnen worden. Eerder mag niet, want de test is maar kort geldig.

De test wordt afgenomen in een loods op een industrieterrein dat ingeklemd ligt tussen Utrecht en Maarssenbroek, namelijk Lage Weide. Het testen zelf duurt nog geen minuut, al blijft het een onzalig gevoel om een wattenstaafje gevoelsmatig in je hersenen gedrukt te krijgen. De uitslag volgt per sms en per mail. Men belooft binnen een uur, maar na een half uur kunnen we blij zijn met een negatieve uitslag. We moeten er nog wel een QR-code van maken, en dat kan alleen in de Coronacheck-app van de Rijksoverheid.

Daarnaast verzoekt de organisatie ons ook om de Coronamelder app te downloaden. Als overheid had ik deze twee functionaliteiten in een app samengevoegd, maar dat is wellicht een brug te ver. Tot slot verzoekt de organisatie, via de Close-app, iedereen om de Flockey-app te downloaden. Deze geeft inzicht in de bewegingen van personen binnen een mensenmassa. Of dat nog niet genoeg is, blijkt ook de app van Ticketmaster een must te zijn. Je parkeerkaartje is enkel in die app te laden, want Ticketmaster heeft weer niks met de Close-app te maken. Met vijf gloednieuwe apps komen we aan in Rotterdam.

Eurovisie Songfestival 2021

Vandaag start het Eurovisie Songfestival. In alle opzichten een bijzondere editie, aangezien het festival vorig jaar voor het eerst in de geschiedenis niet doorging. Voor Nederland is het extra bijzonder, omdat het dit jaar 41 jaar geleden is dat we voor het laatst het Eurovisie Songfestival mochten organiseren. De editie van 1980 kregen we niet omdat we in 1979 gewonnen hadden, maar omdat Israël afzag van de organisatie. Overigens won Israël ook in 1978, waardoor ze al het Songfestival moesten organiseren.

Qua inzendingen was de editie van 2020 bijzonder sterk. Er zaten verrassende liedjes tussen die voor sommige landen de eerste winst ooit zouden kunnen betekenen. IJsland en Litouwen scoorden namelijk best goed. Spijtig genoeg schrijven de reglementen voor dat reeds uitgebrachte liedjes niet nogmaals ingezonden mogen worden. De kans was dan groot geweest dat volgend jaar IJsland of Litouwen het Songfestival hadden mogen organiseren. Het reglement schrijft echter niet voor dat artiesten niet meerdere malen mogen meedoen, dat voor Ierland bijzonder slecht uitgepakt hebben.

Enkele landen hebben besloten om dezelfde artiesten, met een nieuw nummer, naar Rotterdam te sturen. IJsland, Bulgarije, Griekenland, Oekraïne en Litouwen treden met dezelfde artiesten aan, die met een nummer in nagenoeg dezelfde stijl komen. Niet vreemd, aangezien enkele landen tot de kanshebbers behoorden. Andere landen organiseerden opnieuw een nationale voorronde, zoals Estland. In dat land werd de nationale selectie ironisch genoeg opnieuw door dezelfde artiest gewonnen.

Maar voor andere landen was het uitstel een goed moment om de inzending nog eens goed tegen het licht te houden. Zweden koos voor een compleet andere inzending. Ook Rusland vaart een andere koers dit jaar. Nederland stuurt dezelfde artiest, maar wel met een nummer in een compleet andere stijl. Hoewel we dit jaar niet nog een keer gaan winnen, zullen we ongetwijfeld hoger eindigen dan wanneer we het nummer uit 2020 gestuurd zouden hebben.