Een dag later zitten we in de auto richting Haapsalu. Een rondrit door de binnenstad is inmiddels traditie geworden. Vanaf het voormalige treinstation, dat 20 jaar geleden al dienst deed als een spoorwegmuseum, rijdt een treintje een rondje door Haapsalu. De afgelopen jaren hebben we deze toeristische trekpleister steeds drukker zien worden. In plaats van meer ritten aanbieden, is besloten om meer mensen in de trein te proppen. Wanneer je uiteindelijk met 8 mensen eindigt in een coupé die geschikt is voor maximaal 6 personen, is het krap. Zeker als de rest van de mensen beschonken Russen zijn.
Na de rit met het treintje doen we het met de auto nog dunnetjes over. In de binnenstad is het bijzonder druk. De hoofdstraat is zelfs afgezet, voor de “cultuurkilometer”. De centrale parkeerplaats tegenover het politiebureau is gelukkig nog wel bereikbaar. Door de drukte zijn de doorgaans in overvloed aanwezige parkeerplekken schaars. We hebben geluk als een gezin besluit te vertrekken op het moment dat wij aan komen rijden.
Van de “cultuurkilometer” krijgen we weinig mee. De straatartiesten zijn nagenoeg niet aanwezig en andere optredens vinden plaats achter gesloten deuren. De souvenirwinkels zijn gelukkig wel open en hierdoor niet zo druk als anders. Op diverse plekken vinden we geinige dingen, waaronder een kaketoe van glas-in-lood. Die gaat sowieso in de handbagage.
Het rondje door de stad eindigt even buiten het centrum. Wervende bordjes die ons meevoeren naar een vlooienmarkt, blijken niet te kloppen. Een wandeling van 500 meter wordt hierdoor iets langer dan voorzien. De vlooienmarkt komen we niet tegen, wel zien we andere delen van Haapsalu. De auto terugvinden is gelukkig geen grote opgave, de stad is vrij logisch ingedeeld.
De dag sluiten we af bij een restaurant net buiten het centrum. De veelzijdige kaart met tal van wereldgerechten laat vrijwel niemand hongerig achter. Voor het bedrag dat we moeten afrekenen, voor 6 personen, had je in Nederland nooit hetzelfde kunnen krijgen.
