Over enkele dagen moeten we onze gehuurde bus inleveren. Vanaf dat moment zijn we aangewezen op het openbaar vervoer en blijven we binnen de grenzen van het vervoergebied van het gemeentelijk vervoerbedrijf TLT. Dat is hier geen straf, de abonnementen zijn betaalbaar, het netwerk prima op orde, bussen en trams zijn schoon en punctueel. Daarnaast rijdt het ook nog aardig frequent.
Zolang we onze eigen bus hebben, zijn we juist buiten Tallinn te vinden. Deze dag is de laatste dag dat we een lange rit voor de boeg hebben. We rijden richting Tartu. Nagenoeg midden op deze route ligt het dorpje Imavere dat een geliefde pauzeplek is voor automobilisten, bus- en vrachtwagenchauffeurs. Je kan er niet alleen tanken, er is ook nog een goede toiletvoorziening, een uitgebreid restaurant, een kleinere bistro én een winkeltje waar je ook allerhande versnaperingen kan verkrijgen.
Buiten is het ook goed verpozen, ondanks de wespen. De bijen en de vlinders maken daarentegen een hoop goed. De ooievaars die in grote getalen in de buurt verblijven, maken van deze korte onderbreking een natuurdocumentaire waar je live in zit. Buiten is er ook een markt, waar de lokale boeren hun groente en fruit verkopen. Wij houden het bij het toilet en het winkeltje. In dat winkeltje kocht ik vorig jaar bij toeval een “klei-donut”. Deze berlinerbol had de kleur van klei en rook zelfs zo. De smaak viel allerzins mee, maar een tweede keer deze donut kopen, bleek niet mogelijk. Elke keer als we in Imavere waren, waren ze uitverkocht. Blijkbaar was ik niet de enige die fan was.
Vandaag heb ik geluk, en neem ik er gelijk twee. De drukte bij de kassa past niet in onze planning, dus maken we gebruik van een zelfscankassa. De rij hier is aanzienlijk korter. Voor ons staan een moeder en een kind. Samen scannen ze diverse producten, ter waarde van ongeveer €7. Als ze aan het betalen toe zijn, pak ik alvast mijn spullen, zodat we snel kunnen afrekenen. Stiekem kijk ik mee of het afrekenen wel goed gaat. Mijn intuïtie zegt dat het niet helemaal goed verloopt. En dat blijkt. Met flinke stappen wandelen ze het winkeltje uit, terwijl het pinapparaat tevergeefs om de bankpas van de klant blijft vragen. Wij draaien ons om naar de andere zelfscankassa. Tot verbazing van twee vakkenvullers, die niet begrijpen waarom we een vrije kassa links laten liggen.
Als we uitleggen dat de vorige klant is vertrokken zonder te betalen, verwacht ik dat ze toch even buiten gaan kijken en actie ondernemen. Niets is minder waar. Beide vakkenvullers kijken elkaar aan, halen hun schouders op en gaan door met vakkenvullen. Wie de transactie moet annuleren? Dat is voor later. Al is de kans groot dat de Finse toeristen, die vrolijk bij de desbetreffende kassa hun boodschappen scanden, iets meer hebben betaald dan zou moeten. En in dat geval, is de dame die met haar kind snel wegwandelde, ineens geen winkeldief meer.
Wij stappen hierna onze bus weer in, en rijden door naar Tartu.
