18 augustus is een feestdag, de trams, bussen en trolleybussen in Tallinn rijden rond met Estse en IJslandse vlaggen. Dit heeft alles te maken met een staatsbezoek van de IJslandse president Halla Tómasdóttir. Het blijkt een traditie te zijn dat tijdens dergelijke bezoeken de landsvlag van het bezoekende staatshoofd op bussen en trams te zien is. Het is hoe dan ook een leuk gezicht, omdat het ook een persoonlijke feestdag is.
Die dag vieren we met tal van activiteiten. In winkelcentrum T1 gaan we eerst het reuzenrad in. Hier hoef je nooit lang te wachten om van het uitzicht te kunnen genieten. Vanaf deze hoogte is goed te zien hoe snel de bouwwerkzaamheden rondom station Ülemiste verricht worden. Na het reuzenrad bezoeken we het aangrenzende kleine wetenschapsmuseum, waar kleine proefjes gedaan kunnen worden. De lunch eten we in het restaurant, dat tegenover het museum te vinden is.
Voordat we onze kinderen loslaten in een zaal waar klimtoestellen en trampolines staan, gaan we eerst bowlen. De bowlingbaan ziet er zo netjes, mooi en vooral proper uit, dat ik me verbaas over het feit dat we in Nederland het drievoudige bedrag vragen voor iets dat kwalitatief dus ook 3x beter eruit zou kunnen zien. De lat ligt nu in ieder geval behoorlijk hoog.
Na een uurtje bowlen, wat nog best een uitdaging is na de afgelopen maanden, is het tijd om te poolen. Ook dit is een eeuwigheid geleden, maar zit gelukkig nog beter in mijn systeem dan het bowlen. Ook hier vertoeven we een uurtje en betalen we uiteindelijk minder dan verwacht. Het is mij nog steeds niet duidelijk waar de plotselinge korting ineens vandaan kwam. Na deze activiteiten laten we de kinderen los in de eerder genoemde zaal, die tot mijn verbazing net zo druk is als een Monkeytown, maar gek genoeg veel stiller is. Enig nadeel, de ballen uit de ballenbak zijn behoorlijk hard. Ze zijn net zo hard als een Lingobal.
Na een diner bij restaurant Pelm, ook in winkelcentrum T1, wandelen we terug naar de tram. Vandaag is onze laatste poging om de blauwe tram te pakken. Wederom ga ik puzzelen en kom ik op het eindpunt erachter dat de voertuiginzet niet helemaal blijkt te kloppen met de dienstregeling. We besluiten toch te wachten en zien tot onze grote verbazing dat er alsnog een blauwe tram aansluit in de rij met wachtende trams. Na een klein half uur wachten op een eindpunt in het noorden van Tallinn, stappen we na een paar dagen proberen alsnog in een blauwe tram. Een tram die we gelijk richting ons appartement pakken, al moeten we daarvoor wel overstappen.
