🇪🇪 Tallinn 5

Wanneer je in een hostel zit zoals Mahtra, blijft het elke keer spannend wie je buren zijn en hoe zij zich gedragen. In veel gevallen leer je hun ware aard pas kennen, als je in toerbeurten de badkamer bezet. De eerste lichting buren gaf na ruim 2 uur gewacht te hebben de hoop op om de volgende ochtend een poging te wagen. De tweede set kreeg onderling ruzie, waardoor de helft van het duo veroordeeld was tot de gang.

Terwijl ik nog in bad zat, morrelde A. aan de deur. In het Russisch vroeg hij iets, waarschijnlijk hoelang het nog zou duren. Mijn getallenkennis houdt op bij 10, dus kon ik hem niet beantwoorden, aangezien mijn baduurtje nog niet eens een half uur geduurd had. A. gaf niet op, en bleef vragen. Ik antwoordde in het Russisch dat ik geen Russisch sprak. Vaak zijn dat de domste zinnetjes om te leren, want A. hoorde Russisch uit mijn mond komen, dus moest ik het wel spreken.

A. hield stug vol, en schakelde over naar het Estisch. Voor mij aanleiding om Nederlands te gaan spreken, en dat was voor A. weer aanleiding om Duits te gaan spreken; de fout zou hij later nog wijten aan het sovjetonderwijssysteem. Nadat de spraakverwarring enigszins geluwd was, durfde ik de badkamer te verlaten. Het was immers stil op de gang, dus A. moest daar wel weg zijn…

Niet dus. In de gang, op een stoel, zat A. met in zijn hand een glas rode, voor mij zeer onbekende, drank. In wat op Engels leek, maakte hij mij duidelijk dat zijn kamergenoot te veel van het goedje had gedronken en in een diepe slaap verkeerde. Ook wilde hij, uiteraard na zijn douche, bij ons iets komen drinken; hij zou zelf in zijn drankbehoefte voorzien. Onze wodka was veilig.
Nog geen 20 minuten later klopte A. aan. Een ietwat aangeschoten jongeman stapte binnen en nam plaats. Zijn, overigens niet zelf gebrouwen, drankje had hij weer bij zich. Het bleek een combinatie van sterke drank met mint en kers te zijn. Het laatste ingrediënt is uitermate lekker, alleen maakte de mint het minder. A. was nogal spraakzaam, erg spraakzaam zelfs…

🇪🇪 Tallinn 4

7 juli zou een rustig dagje worden. Geen al te lange afstanden, want het weer was voor Estische begrippen redelijk warm. De huizen daar zijn juist gebouwd op koude winters en niet op hete zomers. Getuige de dubbele ramen in het eerste hostel. Het tweede hostel barstte van de sovjetdegelijkheid, dus het raam kon vrij ver open.

Een niet heel lange fietstocht richting de haven, de kust en de nieuwe binnenstad stond op het programma. Hoewel Estland veel professionele visserij kent, is de oude garde vissers nog steeds niet opgehouden met vissen. Gewapend met hengel en aas wierp de oude man zijn hengel uit, aan de kade. Alsof daar veel vis zit… Ondertussen bleef de buitentemperatuur stijgen. Het zou weer een warme onbewolkte dag worden in Tallinn.

Wanneer het buiten zo heet is, neemt de eetlust bij mij snel af. De magnetron stond daarom in mijn geval ook werkloos naast mijn bed. Het hete weer inspireerde echter tot barbecuen, maar als je geen tuin hebt, is dat vrij lastig. Gelukkig hadden we wel een balkon. Een ritje langs onder andere de Selver (zwijmel) om een wegwerpbarbecue te kopen, en vanzelfsprekend veel vlees en vis stond op het programma. De groenten sloegen we over, je moet het namelijk wel allemaal op kunnen eten.

Een vraag die bij de grote hoeveelheden vlees en vis ook rees. Het voordeel was dat de visvoorraad tegenviel, qua geur en smaak, waardoor er meer vlees de grill op kon. Het nadeel was dat beide barbecues al na een klein uurtje de geest gaven, waardoor er veel vlees overbleef. De vis kon direct de vuilnisbak in, natuurlijk wel de bak die voor de deur van de buren stond. Het vlees zouden we onder water in een emmer bewaren.

De zakjes en bakjes werden voor het gemak nog even afgewassen, zodat al het overtollige voedsel zeer goed geconserveerd zou blijven onder water. Een systeem dat alleen werkt als de bakjes ook daadwerkelijk waterdicht zijn. De volgende ochtend was het vlees, toen bestemd voor het ontbijt, door en door nat. Dit zou mogelijk komen doordat de bakjes toch niet waterdicht waren. Het vlees wachtte hetzelfde lot als de vis, en de gang stonk zowaar meer dan ooit tevoren.

🇪🇪 Maardu

Na een stoelen-, dan wel zadeldans hadden we ineens een nieuw doel gevonden; een velopood, een fietsenmaker. In het bos vind je die in ieder geval niet, dus was het noodzakelijk om door te rijden naar de bewoonde wereld, die we via bospaadjes probeerde te vinden.

Na enkele kilometers vonden we een supermarkt en een tankstation. Helaas konden ze ons op geen van beide plekken verder helpen. Een behulpzame inwoonster van het dorpje kon dat wel, en stuurde ons richting een miniwinkelcentrum, waar een fietswinkel gevestigd zat. Een winkel die zelfs nog open was. De dame in de winkel sprak geen woord Engels, maar een lekke band is sprekender dan elk ander kapot onderdeel. Op een briefje schreef ze het bedrag in kronen, en over hoeveel minuten we de fiets weer konden ophalen.

20 minuten later en 90 kroon armer fietsten we weer richting bos. Een verkeerde afslag bracht ons op een begraafplaats. Eerst dacht ik nog aan een ongelukkig geplaatst monument voor een verkeersslachtoffer, maar die zet je meestal niet 500 meter het bos in, als het gemakkelijk naast de weg had gekund. Maar na nog wat meters waren we omringd door nog meer monumenten, die graven bleken te zijn.

De tweede poging om richting Maardu te rijden lukte wel, en ineens stonden we op een steenworp afstand van de “kerncentrale”. Een intrigerende toren waar we op dag twee in Tallinn naartoe probeerden te lopen, bleek op de fiets beter bereikbaar te zijn. De “kerncentrale” bleek een andersoortige energiecentrale te zijn. Naast de centrale lag, verscholen tussen de energiemasten, een kartbaan. Voor 100 kroon per persoon, kart je al 8 minuten. Dat is haast geen geld. Na 4 rondes in snikhete pakken tussen verbrand rubber gereden te hebben, verlieten we het industriegebied van Maardu.

Maardu Linn, het stadsgedeelte, lag ver verwijderd van de met olie gevulde pijpleidingen. Leidingen die om de paar honderd meter nog bewaakt worden door mannen in geïmproviseerde huisjes. Uiteindelijk vonden we alsnog een kruising, alwaar je richting Muuga of Uusküla/Kallavere kon rijden. Het laatste klonk het leukst, en bracht ons in Maardu, het stadscentrum dat uiteindelijk het keerpunt zou worden om, na een supermarktbezoek, terug te rijden naar Tallinn.

Na een paar kilometer poogde de zon onder te gaan, maar, zoals eerder vermeld, is dat haast niet mogelijk in deze tijd van het jaar in Estland. Een langdurige zonsondergang verlichtte de weg langs het industrieterrein op weg naar het hostel. Niet geheel overbodig, want straatverlichting is schaars. Traditiegetrouw namen we een verkeerde afslag, om uiteindelijk een enorm hoge telefoonmast tegen te komen. In Nederland zeer verboden terrein, dus hier waarschijnlijk niet veel anders. In de tussentijd had een hert de moeite genomen om te kijken wat voor volk besloten had hier te komen kijken. Zoals altijd blijven beesten stil staan, om snel weg te sprinten zodra je fototoestel gebruiksklaar is…

🇪🇪 Tallinn 3

Tallinn, over het algemeen heel Estland, is niet de duurste locatie van Europa. Uit eten gaan is zeker niet duur, maar een warme maaltijd op de kamer, of bij het ontbijt is ook niet gek. Na het ontbijt van het hostel geprobeerd te hebben, bleek het zelfs duur te zijn. Het was de twee euro per persoon zeker niet waard. Koekjes die niet te eten zijn, dikke sneeën brood met een even dikke laag boter, met zeer vette ham en kaas. De thee ging nog wel, in ieder geval met véél suiker om het nog enige smaak te geven. Reden te meer om een magnetron aan te schaffen voor op de kamer.

Ja, je leest het goed; een magnetron. Zo’n klein geval, waarin je goedkoop voedsel snel kan opwarmen. Een bestekset met borden hoorde er eigenlijk ook wel bij, want om je magnetronpizza op schoot op te eten, is ook geen feest. Het hebben van een magnetron op de kamer, is niet echt gewenst, en dus moest het ding naar binnen gesmokkeld worden. Verpakt in een grote vuilniszak smokkelden we het ding langs de receptie naar boven. De receptioniste, die veel weg had van Dead Like Me-karakter Chrystal, keek karakteristiek over de balie, maar greep niet in. Missie geslaagd, de hostelkamer was meteen in waarde verdubbeld. We zouden eigenlijk geld toe moeten krijgen.

Na het magnetronavontuur leek het ook nuttig om fietsen te huren, voor een periode van 7 dagen. De fietstocht startte in Tallinn, bij de haven, om over het strand, door de resten van het riool, richting het oosten van Estland te crossen. De eerste keer op een mountainbike, is een ervaring die je over het algemeen niet snel vergeet. De onhandig geplaatste remmen, en het extreem lage stuur zorgden voor bijzonder gevaarlijke situaties, zeker wanneer je je eigen snelheid niet echt meer in de hand hebt.

En voorbij Pringi, in het bos, ging het uiteindelijk mis. Een enorm gat in een bospaadje, waar ik met redelijke snelheid op af reed, zorgde voor paniek. Degene die achter mij reed bracht het er slechter vanaf en koos het luchtruim. Niet lang daarna besloot mijn band leeg te lopen, een gebeurtenis die in dit soort landen niet handig is. Nog onhandiger zelfs dan de fietsenmaker die ons de fietsen had verhuurd. Blijkbaar waren de passende banden op, en vond hij het nodig om de binnenband opgevouwen in de profielloze buitenband te stoppen. Dat werkt natuurlijk niet.

🇪🇪 Tallinn 2

Het voordeel van een bepaalde groep toeristen is dat zij tot diep in de nacht uitgaan, en dat houdt weer in dat ze niet voor 10uur, overigens ook niet voor 16uur, gebruik maken van het sanitair. Dankzij onze kamergenoten lukte het ons om voor half 12 aan te komen bij ons tweede en laatste hostel van de vakantie. Het eerste hostel lag op 2 minuten loopafstand van het stadhuisplein, het tweede op 20 minuten met de bus.

Gelegen in Lasnamae, een sovjetbuitenwijk van Tallinn, lag het Mahtra Hostel. Niet al te ver van een Hyper Rimi en de Selver (zwijmel). Twee prachtige supermarkten, die niet al te duur waren. De kamer in het hostel bood vanaf het balkon een prachtig uitzicht op een andere flat, tenzij je, door het raamwerk dat bevestigd was aan het balkon, naar links keek, want daar kon je genieten van een gebouw van Akzo Nobel.

De eerste dag in het Mahtra Hostel leverde nog meer hilariteit op. Het hostel is gevestigd op de eerste verdieping van wat vroeger een flatgalerij was. Elke voormalige flat is weer opgedeeld in drie kamers, waarna men de badkamer en het toilet in de gezamenlijke hal heeft gesitueerd. De wc zat naar mijn mening in de oude bezemkast…

Het verkennen van de omgeving waar je de komende dagen vertoeft is essentieel. De wijk leek enigszins op het Utrechtse Overvecht, dan wel Kanaleneiland. Daarnaast was het vinden van het Mustakivi-winkelcentrum ook niet erg moeilijk, je kan er namelijk niet omheen als je de wijk wil verlaten via de hoofdweg.

Een andere wandeluitdaging was de kerncentrale. In feite was de roodwitgestreepte toren van een normale energiecentrale, maar de vergelijking met die van Chernobyl was door de lengte en kleurencombinatie snel gemaakt. Desondanks hebben we de eerste dag de toren niet gehaald…

🇪🇪 Tallinn 1

Het hostel in de binnenstad was slechts een tijdelijke oplossing. Aangezien de goedkope vluchtcombinatie niet af te stemmen was op het hostel waar we de rest van de vakantie door zouden brengen, was dit een goede tussenoplossing. Gelegen in het centrum, niet ver van één van de grootste supermarktketens van Estland; de Rimi, met cRimineel lage prijzen…

Een supermarkt met onder andere diverse lokale lekkernijen; waaronder de kringel. Een luchtig deegwaar met onder andere rozijnen en kaneel. Af en toe horen er amandelen bij te zitten, maar dankzij een productiefout heb ik die niet hoeven proeven. De eerste stevige lunch sinds tijden werd genuttigd naast de telefooncellen op steenworp afstand van een poolcentrum. Een leuk idee voor na de lunch, al bleek dat de dresscode onder andere inhield dat je zo naakt mogelijk, met hier en daar wat lederen kledij, naar binnen mocht.

Het poolen was geen succes, de douche in het hostel gelukkig wel. Een enorme cabine vol met diverse opties kreeg je tot je beschikking. Helaas wel met gelimiteerd warm water, maar ook dat mocht de pret niet drukken, gezien de opkomende hitte in Estland. En met die weersomstandigheden is een goede ventilatie in een 10-persoonskamer onontbeerlijk. Zeker wanneer er dezelfde avond nog eens 20 mensen bijkomen om daar op een groot scherm een voetbalwedstrijd te komen volgen.

Om de hitte te ontvluchten volgde nog een nachtelijke wandeling door onstuimig Tallinn. Een toch langs alle ambassades en een prachtig nachtelijk uitzicht over de stad waar de zon nooit compleet ondergaat, maakte de eerste impressie van Estland compleet.

🇩🇪 Berlijn – Tallinn

Eenmaal aangekomen op Berlijn Schönefeld vervolgden wij onze weg direct naar de incheckbalie, alwaar meerdere gelijkgestemden stonden te wachten. Gelukkig hield dat op bij het inchecken, want wij waren één van de eersten voor Tallinn. Dat hield weer in dat de vlucht vooralsnog niet zou vertrekken, wat een bezoekje aan het wisselkantoor mogelijk maakte. Na het omwisselen van € 750, was mijn portemonnee gegroeid tot ongekende dikte. Meer dan 10000 kronen, variërend in coupures van 2, 10, 25, 50, 100 en 500. Op dat moment ben je blij met het feit dat de 1 kroonbiljetten vervangen zijn door muntjes.

Het wisselkantoor rekende geen wisselkosten, of ze deden het niet via het bonnetje, veel was het in ieder geval niet, zodat ik met een goedgevulde geldbuidel, het vliegtuig kon betreden. Na voor de tweede keer gehoord te hebben dat het uitdrukkelijk verboden is enige apparatuur met batterijen te gebruiken aan boord van het vliegtuig, en voor de tweede keer het belachelijke toneelstukje gezien te hebben, steeg het toestel op, om door onder andere één tijdzone te vliegen.

In Estland is het namelijk één uur later dan in Nederland, hetgeen betekent dat je al snel door je dag heen bent. Zeker als je niet gewend bent aan de Estische paspoortcontrole. De ambtenaar in functie, die je steevast met een nors “tere” begroet, neemt uitgebreid de tijd om het document te lezen, te vergelijken en te scannen. Omdat ik dol ben op alles wat zwart is, heb ik mijn paspoort voorzien van een zwart hoesje. Iets dat tot veel verwarring, en een langere rij leidde. Tot tweemaal toe werd mijn document bekeken, om uiteindelijk goedgekeurd te worden.

Na het ophalen van de bagage maakten we kennis met de lage prijzen, waar menig taxichauffeur in Nederland nog wat van zou kunnen leren. Een vriendelijke man, bracht ons zonder al te veel geld te vragen, van Tallinna Lennujaam naar het hostel in de binnenstad. Een hostel gelegen naast een stripclub, waardoor de taxichauffeur ietwat verward het adres navroeg.

🇩🇪 Berlijn 1

Omdat de vlucht naar Berlijn niet aansloot op die naar Tallinn, zaten daar nogal wat uren tussen. Die uren kan je slijten op de luchthaven, maar je kan ook van de nood een deugd maken, en een kort uitstapje naar Berlijn eraan vastplakken. Het laatste werd gekozen en na het doneren van €2,10 per persoon zaten in de trein naar Berlijn Hauptbahnhof. Kaartjes die zonder medewerking van de op geld beluste zwerver, mogelijk nooit gekocht waren.

In tegenstelling tot het treinverkeer in Nederland, rijden de treinen in Duitsland wel op tijd, weer of geen weer. Midden in de nacht, of gewoon overdag. De trein is er altijd. Nog een groter voordeel aan de Duitse treinen, is dat ze wél snelheid durven te maken tussen de stations. Hetgeen betekent dat je vanaf de luchthaven Schönefeld binnen 40 minuten in de binnenstad bent.
Na wat gekeet met een bal in de trein, konden we Berlijn in duisternis aanschouwen. De gebruikelijke attracties werden, voor zover mogelijk aangedaan. In ieder geval de Reichstag, die was immers niet te missen. Daarnaast ook de Branderburger Tor, althans, dat was het plan. De gehele nacht was het onmogelijk om de toren, die menig euromunt siert, snel te vinden. Wellicht dat we de toren tijdens ons tweede bezoek nog tegen zouden komen.

In Berlijn slaat de verveling niet snel toe. Gedurende de nacht, die we op de trappen van de Reichstag doorbrachten, is een willekeur aan volk voorbij getrokken. Voetballen op het plein voor de Reichstag met de lokale jeugd behoorde tot de actiefste activiteiten. Geen agent die het een probleem vond, voetbal hoorde in Berlijn, gedurende het WK Voetbal.

Tijdens zonsopkomst begon de tijd te dringen, ruim 40 minuten verder zou een vliegtuig klaarstaan om ons te vervoeren naar Tallinn. De onwerkelijke rust die in een hoofdstad kan hangen was niet geheel realistisch. Net als de rust op het station, slechts wat personeel met het traditionele spiegelei en schoonmakers vulden het stationsbeeld.

🇳🇱 Maastricht – Berlijn

Na de instructies van het personeel en wat geinige rondjes over diverse startbanen, steeg het vliegtuig op. Na enkele minuten begon het personeel druk heen en weer te lopen. Verwoedde pogingen werden gedaan om versnaperingen te verkopen, later zelfs speelgoed en andere producten die je niet kon weigeren.

Vlak voordat de landing werd ingezet kwam het personeel voor de laatste maal langs. Om euro’s, ponden of Zwitserse franken op te halen voor het goede doel, waarvan men op de diverse vluchten steeds een ander doel van maakte. Vele muntjes verdwenen in het zakje, zodat het personeel snel kon gaan zitten, waarna de piloot eindelijk de neus van het toestel richting de grond mocht sturen.

Gelukkig vond de piloot het ook leuk om daarna het toestel stil te zetten, waardoor het uitstappen toch een stuk gemakkelijker werd. Kort daarvoor werd ons nog op het hart gedrukt om géén apparaten die op batterijen werken te gebruiken tijdens de vlucht en het uitstappen. Het eerste was overbodig, het tweede nutteloos. Alsof het vliegtuig ineens weer de lucht in zou gaan als ik zou inzoomen bij het maken van een foto.

Na een korte wandeling door de broeiende Berlijnse hitte vervolgden we onze weg naar het gebouw van de luchthaven, alwaar een paspoortcontrole plaatsvond. Vooralsnog werden de voordelen van de open grenzen niet bepaald duidelij, maar om dat te bediscussiëren met de douanier is ook weer zo’n gedoe.

In tegenstelling tot de snelle afhandeling van de bagage in Maastricht, duurde het ophalen ervan in Berlijn wat langer. Een ander groot verschil, is dat je moet betalen voor de bagagekarretjes. Voor slechts één euro mag je ‘m meenemen naar het station, een paar honderd meter verderop. Het station verder betreden met de karretjes is daarentegen weer verboden.
Een paar meter voor de bagagekluizen moet je het karretje stallen, zodat je alsnog een paar meter moet slepen met je bagage, om die vervolgens in een €4 kostend minikluisje te stouwen. Het karretje verder meeslepen kan voor diefstal aangezien worden. Met de ervaringen uit Ferrol, Spanje, nog vers in het geheugen, besloten we het bord serieus te nemen en toch te gaan slepen met de tassen.

🇳🇱 Utrecht – Maastricht

Op maandag 3 juli begon de reis naar Tallinn, Estland. Aangezien KLM niet bepaald de goedkoopste maatschappij is, weken we uit naar Maastricht. Niet omdat dat dichterbij lag, maar omdat EasyJet botweg niet naar Tallinn vliegt vanuit Nederland. Een vlucht via Berlijn was noodzakelijk om uiteindelijk toch nog in Estland aan te komen. Ook al zit er een aantal uur tussen beide vluchten, het was de besparing van meer dan €150 meer dan waard.

Estland betaalt gelukkig niet met de euro, ook al willen ze dat zelf dolgraag. Desinformatie leidt vaak tot ongegronde vreugd, maar de harde realiteit van de inflatie zorgt voor de instandhouding van de nationale munteenheid: de Eesti Krooni. Wanneer je ruim €750 omwisselt krijg je een pak bankbiljetten mee waar menig portemonnee uit z’n voegen van zou barsten. Als je ze al meekrijgt, want de kronen kunnen ook zeer snel opraken…

De rit naar Maastricht was een lange hete rit. Nederland beleefde net haar eerste hittegolf, dus enige vreugd dat we die niet actief mee zouden maken was niet misplaatst. Desondanks was de hitte op Maastricht Airport nog wel dragelijk, meer vanwege het vooruitzicht van de airco in het vliegtuig. Het inchecken op de bijna uitgestorven luchthaven verliep zonder al te veel problemen. De bagage belandde zelfs in het vliegtuig waar wij even later ook in zaten. EasyJet voldeed in geen enkel opzicht aan de vooroordelen die in het televisieprogramma Airport geschetst werden.

De rit naar het vliegtuig vond plaats met de bus. Van de gate tot aan het vliegtuig stond een bus klaar. Letterlijk, aangezien de extra brede bus nog geen 100 meter gereden heeft. Met het snikhete weer leek deze methode meer op een verdovingstactiek om de eventuele druktemakers uit te schakelen.

Na een wachttijd van meer dan een kwartier in de desbetreffende bus, werden we toegelaten tot het vliegtuig. Wie vroeg incheckt mag ook als eerste zijn plaats uitkiezen. En zodra je op je gekozen stek zit, is het verstandig om die niet meer te verlaten. Aldus het personeel in de oranje outfits. Hetzelfde personeel staat overigens een half uur later ook het gebruikelijke toneelstukje op te voeren. Zo mag je je reddingsvest pas buiten het vliegtuig opblazen.